Een echte dame is ze, de oudste van ons dorp. Haast elke dag zit ze, als het weer een beetje meezit, aan de voordeur van haar huis, ongeveer in het midden van het dorp. Een vriendelijk vogelgezichtje met ingetrokken tandenloze mond en een neus waarachter je blijft haken als je haar kust. Elke keer als ik er voorbij kom zwaai ik. Vandaag zit ze op mij te wachten in haar mooiste blouse, ze straalt… ik geef haar twee zoenen. Lees verder »