Als ik op reis ben vind ik het altijd leuk om iets te zien wat op de Werelderfgoedlijst staat van Unesco. Tegenwoordig heeft Unesco ook een lijst van ‘biosfeerreservaten’. Dat is onderdeel van het ‘Mens en biosfeer’ programma, waarmee Unesco duurzame ontwikkelingen in een gebied wil ondersteunen, met als doel balans te creëren in de omgang van de mens met de natuur. Een doel dat ik van harte kan onderschrijven. Lees verder »
Kerst heb ik nooit meegemaakt in Portugal, dat was altijd iets om thuis in Nederland te vieren. Maar een kleine indruk heb ik wel gekregen toen ik in Aveiro woonde.
Terwijl ik dit stukje schrijf, thuis in Arnhem, ben ik blij dat ik er warmpjes bij zit. Bij de verwarming, wel te verstaan. Buiten zie ik een witte wereld, alles ligt onder een flinke laag sneeuw en ijs en het kwik komt al dagen niet meer boven nul. Misschien een rare introductie van een stukje op een weblog over Portugal, dat is immers een warm land. Maar vergis je niet – ook in Portugal kun je het flink koud hebben. Ik heb tenminste nog nergens ter wereld meegemaakt dat ik van de kou niet kon slapen, behalve dan in Portugal.
Het stukje van Winy over ‘Queima das fitas’ dat zij in mei op de site publiceerde, deed mij meteen terugdenken aan mijn eigen ervaringen als student in Aveiro. Ik was er maar even en heb dus niet meegemaakt wat de studenten in Aveiro doen als ze afstuderen, maar ik heb wel gezien wat men allemaal uithaalt met de ‘caloiros’ oftewel eerstejaars.
Nu ik al een tijdje niet meer in Portugal ben geweest, heb ik weleens last van ‘saudade’ zoals de Portugezen het zelf zo mooi zeggen. De beste manier om mijn huis eventjes om te toveren in een ‘casa Portuguesa’ is natuurlijk een CD opzetten. Eten zou ook kunnen, dat zou een Portugees zelf waarschijnlijk doen, maar ik ben nooit zo bedreven geworden in de Portugese keuken. Maar een muziekje opzetten wil nog wel lukken.