Geen onderwerp dat op samenkomsten van medelanders gretiger besprongen wordt dan ‘bouwen’. Er valt inderdaad veel te zeggen, te denken en te fantaseren over bouwwerkzaamheden, uitgevoerd of in aanbesteding aanvaard door Portugese bouwlieden. Lees verder »
Het werd een lange zit, daar in dat volle zaaltje in het glimmende studiogebouw. De kandidaten gingen schuil in alle denkbare gestalten. Jeugdige flierefuiters, grijzende volkstuinders en alles wat daartussen paste. De beklemmende wachtkamerstilte werd nu en dan verbroken door vroegwijs gekraai van een in camouflagekleding rondkruipende peuter.
Portugal is een land van geuren en geluiden. ‘In de provincie’ komt je van alles tegen: dampende mesthopen, ambachtelijk zweet en de odeur van aardappelopslag – een samentrekking van nummer een en twee, terwijl de Maria’s gedurende de hele dag aantrekkelijk riekende potjes bij elkaar ijveren. De neus wordt verwend, zogezegd. Dit kunnen we van de oren maar moeilijk zeggen.
Natuurlijk is het café een plek op aarde waar de Portugese man zich meer dan prettig voelt. Het verklaart de gevaarlijke haast waarmee hij zich per auto of brommer door het verkeer kronkelt zodra het werk het werk gelaten wordt. Het gas helemaal open of een beetje, het betekent vijf minuten eerder of later bij de vrienden aan de tap.
Het heeft lang, erg lang moeten duren, maar nu hebben we er een. En wat voor een! Hoe een kleinburgerlijk verlangen tot een grotesk genot kon voeren. Een goede huishoudster is ‘a joy forever’. We vonden haar in ons dorp, waar het hebben van bijverdiensten een hele economie draaiend houdt.