Ik was er destijds van overtuigd dat dit mijn eerste en laatste bezoek zou zijn aan deze streek. Soms lopen dingen anders dan je denkt. Wanneer ik de liefde van mijn leven tegen het lijf liep, die interesse had in een huis, nota bene gelegen in West-Algarve, kon ik niet vermoeden dat dit in korte tijd mijn meest favoriete woon- en werkomgeving zou worden.

Er is haast bij de verkoper. Binnen ‘no time’ sta ik op een plek met magistraal uitzicht over de Algarve en de Atlantische Oceaan met een deadline van 3 dagen: Hier wonen of niet!

Ontdekken

Nu woon ik er alweer een kleine 5 jaar en bestier samen met mijn man een B & B in het weelderige Serra de Monchique. De Algarve heeft zich geopenbaard als één grote schatkist waar elke keer weer iets nieuws valt te ontdekken aan natuurschoon en verrassende dorpjes. Als kinderen in een snoepwinkel wandelen mijn man en ik, eerst nog met kaart maar al snel onze neuzen volgend, om onze omgeving te verkennen.

Onze Casa staat op de zuidelijke helling van de berg Foia, het hoogste punt van de Algarve, omgeven door beschermd natuurgebied met subtropische begroeiing. Het vulkanische berggebied bevat veel natuurlijke bronnen. Zo hebben wij onze eigen watervoorziening met zuiver mineraalwater direct uit eigen bron. Dit water wordt overal voor gebruikt, zelfs als drink-, douche- en zwemwater.

Het voordeel van de hoge ligging van ons huis is het prachtige uitzicht over de kustlijn. Met het blote oog zie ik de Ferry op zondag en donderdag wegvaren naar Madeira.

Monchique

Wij wonen 5 kilometer verwijderd van het pittoreske stadje Monchique met zijn witte muren en karakteristieke schoorstenen, waar smalle straatjes verrassende uitzichten bieden op de bergruggen. Monchique heeft nog een relaxte en authentieke sfeer, die doet denken aan vervlogen tijden terwijl men kan genieten van alle moderne voorzieningen. In het begin misten wij onze koffieroom Anne en Max in Haarlem. Al snel vonden wij een soortgelijke tearoom in de hoofdstraat met bagels, huisgemaakte taarten, verse sappen, zuivere koffie en thee van kruiden uit eigen tuin.

Geuren en kleuren

Wat mij destijds het meest opviel was dat onze omgeving een weldaad was en is voor de zintuigen. Zelfs in winter raak je bezwangerd door de heerlijke geuren van de eucalyptusbomen, rozemarijn, de steenroos en lavendel. Het gehele jaar door staan bomen en planten in bloei. Daarbij nog het sterke zonlicht wat prachtige kleurcontrasten geeft en natuurlijk niet onbelangrijk, aangename temperaturen het gehele jaar door. Op dit moment sta ik versteld van de mooie rood tinten van de kerstster, Aloë Vera, kakivruchten en felle Cannas.

Alleen al in de Serra de Monchique vindt men een diversiteit aan 1100 verschillende planten waarbij een groot gedeelte inheems is. Naast dat de stilte hier rustgevend is, word je ook erg relaxed van al het groen. Menig boomsoort verliest in de winter niet zijn blad, zoals; de kurkeik, eucalyptus, mimosa, acacia, citroen-, sinasappel- en dennenboom.

In tegenstelling tot de kust blijven de terrassen hier in de zomer helder groen, omdat het gebergte Monchique één grote waterbel is waaruit allerlei heilzame bronnen en beekjes voort komen. In de tijd van de Romeinen ontwikkelde Caldas de Monchique zich als een kuuroord. In de 19de eeuw kwamen vooraanstaande lieden en leden van de Koninklijke familie hier naar toe om er een bad te nemen voor hun gezondheid.

We genieten hier een verscheidenheid aan landschappen. Neem nu onze ‘Hof van Eden’ wandeling. Je doorkruist de vallei van Monchique via ezelspaden, over beekjes van het ene terras naar het andere. Je kunt hier je handen uitreiken om ze te vullen met sinasappels, pruimen, kaki’s, kiwi’s, kersen, vijgen, perziken en granaatappels.

Landbouw

Hier en daar worden grote rood/groene paprika’s, kool, zoete aardappels en tomaten verbouwd. De mensen bedrijven traditionele landbouw op kleine schaal. Ze hebben te weinig geld om apparatuur aan te schaffen om concurrerend te zijn volgens Europese maatstaven. Men gaat hier terug naar de ouderwetse ruilhandel: ‘Ola Paulo, heb jij nog een zwart zwijn (porca preto) voor mij?’ ‘Dan help ik jou het gehele jaar door aan aardappelen.’

De lokale bevolking is soms nog aan het rekenen in escudo’s. Ze zijn wars van de Europese wetgeving. Tijdens een wandeling naar de top Foia, met weidse uitzichten over de west- en zuidkust en de Alentejo, komen we João tegen met zijn kudde van 80 geiten. Deze worden bij elkaar gehouden door het stamhoofd, de bok.

‘Bom dia João, como esta?’
‘Mas o me-e-e-nos (’t gaat wel). Niets alarmerends, want dit antwoord is hier standaard. Als mij gevraagd wordt hoe het mij vergaat zeg ik: ‘Óptimo!’ (geweldig!) en dan kijkt men mij meewaardig aan.
‘João, wat doe je met al die geitenmelk?’
‘Dona Ana, soms moet ik liters weggooien, ’t gaat zo de waterafvoer in,’ antwoordt hij spijtig.
‘Maar dat is zonde, ik kan kaasjes van je kopen!’ roep ik enthousiast.
‘Senhora, ik heb geen koelingssysteem, zoals wordt voor geschreven door …’ ( en gebaart met zijn hand richting Brussel). ‘Als je niet voldoet aan de regels, krijgt je product geen label. Restaurants zijn bang voor de keuringsdienst van waren.’
‘Maar u gooit toch niet iedere dag kostbare geitenmelk weg?’

De herder zwijgt en dan ineens met een abrupt ‘Bom dia’ keert hij zich om en klimt als berggeit met gevolg omhoog richting Foia. Ik sta hem nog verbouwereerd na te staren. Waarschijnlijk verkoopt hij geitenkaas illegaal maar kent hij mij niet goed genoeg om dat te openbaren. Tenslotte ben en blijf ik ‘estrangeira’ (een vreemdelinge). Als bergvolk wordt hier veel verzwegen naar elkaar, maar wel achter andermans rug gesproken. De lokale bevolking is uiterst vriendelijk, maar integreren kost tijd.

Kust

En dan heb ik nog niet eens gesproken over de ruige ongerepte Westkust met gezellige originele Portugese badplaatsjes zoals Monte Clerigo, waar je leuke terrasjes hebt en heerlijke verse Portugese taartjes kunt eten bij ‘A Rede’. Om maar niet te spreken over de magische Zuidkust met zijn prachtige goudgele rotsformaties, met als ‘highlight’ de kliffen tussen Benagil en het kapelletje Senhora da Rocha.

Adembenemend is het stadje Silves met zijn Moorse burcht en rijk verleden. Daar kun je door sinaasappelplantages lopen en je te goed doen aan het verse sap die nog de koelte van de nacht in zich draagt.

Ach ja, en heel veel meer, maar daar schrijf ik over een andere keer.

Maar die stekken zijn dun gezaaid, omdat de wet op de huurbescherming in Portugal behoorlijk streng is. Als je een contract hebt en een half jaar aantoonbaar huur hebt betaald, is het slechts via procedures bij de rechtbank mogelijk een huurder op straat te zetten.

Die procedures kunnen lang duren: twee tot drie jaar is niets. Alleen als je als eigenaar aan kunt tonen dat je het betreffende pand nodig hebt voor eigen bewoning duurt het circa één jaar. Vandaar dat de meeste Portugezen hun huis alleen verhuren aan toeristen. Dat brengt in het hoogseizoen circa € 450,- per week op. Als ze geluk hebben kunnen ze het tien weken verhuren. Daar gaan de kosten voor onderhoud, schoonmaken, wasserij en organisatie vanaf.

Sinds dit jaar moeten ze die verhuur melden en moet het te verhuren pand aan allerlei eisen voldoen. Ik kan u verklappen dat die eisen niet mals zijn. De netto opbrengst zal niet meer zijn dan € 3500,- per jaar, en je moet maar afwachten in welke staat je jouw eigendom terugvindt. Sommige toeristen hebben de instelling: we hebben er voor betaald en we leven ons dus uit. Met alle schade van dien.

Als je aan een Portugees vraagt of ze het huis voor een jaar willen verhuren voor € 6000,- zeggen ze nee. Ze willen gewoon het risico niet lopen dat ze je er niet meer uit krijgen. U begrijpt dus het probleem waar we voor stonden. Gelukkig kwamen we via via op het spoor van een appartement op de eerste verdieping vlak bij het strand van Praia da Oura, Albufeira. Het was van een oudere mevrouw uit Lissabon. Binnen twee dagen hadden we een afspraak met haar in het betreffende huis. Ze kwam met haar zuster om samen die rare Hollanders eens aan de tand te voelen. Blijkbaar kwamen we over als nette mensen, want het huurcontract op kladpapier was snel gemaakt en, belangrijk, we konden er meteen intrekken.

De woonkamer

Het was gemeubileerd en de kale huurprijs bedroeg € 450,- per maand. Voor die omgeving, pal aan de kust, helemaal niet verkeerd! Dat ‘gemeubileerd’ moet u wel ruim zien. Ongeveer in de stijl van een tweede rangs vakantie-appartement uit de jaren ’70. Veel gemetselde bankjes met een zitting van één centimeter dik, een slaapbank met een verschoten bloemetjespatroon, waarvan de veren constant in je edele delen prikten en krakende bedden met zéér gedateerde matrassen. Verder wat ouderwetse kasten en wat keukengerei.

Ronde nis in de muur

Maar ik moet toegeven: het was een pand met charme. Leuke hoekjes, ronde nissen, een open haard en, niet typisch Portugees, een ruime woonkamer. Wel Portugees: een heel klein keukentje. Mede door de twee slaapkamers en twee badkamers was er meer dan voldoende ruimte voor ons. Uiteraard moesten we wel flink soppen. Omdat Portugezen geen boodschap hebben aan afgebladderde muren, lekkagevlekken en bruine plafonds hebben we het hele pand gesausd en geschilderd. Je wilt er tenslotte wel een beetje knap bijzitten.

Een heel klein keukentje

Verder waren er wat technische aanpassingen noodzakelijk. Met twee simpele stopcontacten in de woonkamer kom je niet zo ver, en de telefoonaansluiting zat bij de voordeur. Je verzint het niet! Maar goed, ik ben redelijk handig met een schroevendraaier. We schaften al snel zelf nieuwe spullen aan om het toch een beetje comfortabeler te maken. Een nieuw bankstel, een nieuwe koelkast etcetera. Bovendien heb ik een aantal kasten gemaakt.

Maar wat doe je met de ouwe zooi van de eigenaar? Gelukkig had deze eigenaresse voldoende realiteitszin: “Zet die bende maar bij het grof vuil”. Toch bleek er gaandeweg het één en ander aan het huis te mankeren. Het was tenslotte al erg oud. Uiteraard was er geen enkele vorm van verwarming, want het was voor haar maar een vakantiehuisje. Maar in de winter heb je een probleem. Niet dat het zo heel koud wordt, maar ’s winters is de regentijd en dan is alles klam. Als je ’s morgens een overhemd uit de kast haalt, is het net een natte dweil.

De open haard

Natuurlijk hadden we de open haard. Heel gezellig, maar je moet er wel bijna in gaan zitten om een comfortabel gevoel te krijgen. Bovendien is het bijna niet te doen om aan droog hout te komen. Als je dat al vindt, heb je het probleem van het transport. Niet zo zeer naar het huis. De jeep kon gemakkelijk een ton vervoeren. Maar daarna moet het hele spul de trap op naar de eerste verdieping, met 25 kilo per keer. Het voordeel van dat gezeul was wel dat je de eerste uren geen warmte nodig had. Met elektrische kacheltjes en ontvochtigers probeerden we de rest van het huis leefbaar te houden. Het is nooit helemaal gelukt.

Vochtplekken op de muren

Een groter probleem was het water. Oude Portugese huizen zijn voorzien van waterleidingen van ijzer. Dat resulteert in roest, en dus zetten we vóór het douchen of afwassen de kraan eerst een tijdje open om van het bruine water af te komen. Dat is ook de reden dat Portugezen een lichtbruine kleur hebben. Dat komt niet van de zon, maar door het douchen. Eén van de twee badkamers gaf helemaal geen water meer. Dat was het gevolg van door roest dichtgeslibde leidingen. Ook de tweede badkamer, de boiler en de keukenkraan kregen in dat opzicht kuren. Op zeker moment heb ik de eigenaresse voorgesteld nieuwe leidingen aan te leggen, maar dat was teveel van het goede. Die ingreep was te duur. De enige vervanging op haar kosten was de boiler.

Al met al woonden we toch met veel plezier in dit appartement. Tot het moment dat we na bijna vijf jaar een brief van de eigenaresse kregen. Ze ging het verkopen en verzocht ons vriendelijk binnen twee weken op te hoepelen. Niet weer hè? Toen werd ik boos. Meestal los ik vervelende zaken zelf op, maar nu werd het tijd voor vol gas. Ik belde een advocaat! Die verzekerde mij dat wij gezien het huurcontract er vanuit konden gaan dat ‘ophoepelen’ alleen via de rechtbank kon. We hadden in ieder geval twee jaar de tijd elders woonruimte te vinden.

Gerustgesteld zochten we naar iets anders, maar intussen kregen we wel regelmatig telefoontjes en brieven van de huisbaas met de vraag wanneer het huis leeg zou zijn. Op zeker moment heb ik geantwoord: “Wacht het proces over twee jaar maar af. We melden ons zelf wel als we iets anders hebben gevonden”. Verder verwees ik naar de advocaat. Dat hielp. Maar je woont toch niet meer op je gemak: je weet dat je op zeker moment toch op straat staat. Dus schakelden we ons inmiddels uitgebreide netwerk in. Met resultaat. Maar dat leest u in ‘Ons derde huis’.

E-book

Dit verhaal komt uit het boek Enkeltje Portugal.  Dit boek is  verkrijgbaar als e-book voor € 9,95. Te bestellen via de website www.joao-pera.com.

Zolang er vanuit de politiek niks gebeurt is het eigenlijk dweilen met de kraan open. Iedereen is zich daar wel van bewust. Maar één ding is zeker, als er niemand wat doet dan verandert er nooit wat. Dus hoe klein het resultaat ook is, er wordt veel goeds bereikt dankzij grootst mogelijke inspanningen met minimale middelen door een handjevol vrijwilligers.

Omdat ik zelf een dierenliefhebber ben wilde ook ik een bijdrage leveren om deze situatie te verbeteren. Niet met een maandelijkse donatie – wat ook hard nodig is – maar door mijn werk als cameraman en verslaggever in te zetten in de strijd. Ik wilde daarvoor een website tot leven roepen waarin ik met name urgente gevallen kon plaatsen van dieren in nood op zoek naar een nieuw onderkomen. Daarbij wilde ik niet alleen ellendige verhalen tonen maar ook positieve want ik denk dat juist dat mensen motiveert om tot actie over te gaan. Daarnaast wilde ik een educatieve DVD maken voor scholen zodat kinderen gevoeliger en zich beter bewust worden van de situatie. Een soort van mentaliteits-switch.

Eric Jaspers

Er werd een artikel over mijn plannen gepubliceerd in verschillende kranten en zodoende kwam ik in aanraking met Winy Schalke van Alva Design. Ze stuurde mij een mail waarin ze vertelde dat ze eens per jaar een goed doel project wil ondersteunen met de realisatie van een website. Ik was daar natuurlijk heel blij mee want dat was het eerste wat ik nodig had: een website waar mijn filmpjes op konden.

Omdat ik niet bepaald thuis ben in het maken van websites laat staan in de techniek daarachter, heb ik het geheel overgelaten aan Winy. Het enige dat ik haar vertelde was dat ik er zelf films, foto’s en tekstjes op wilde kunnen zetten zonder hoofdpijn te krijgen. Tot mijn grote verrassing was er binnen een week een eerste opzet. Daarmee was het voor mij nu ook een stuk makkelijker uit te leggen hoe ik de indeling wilde, met welke onderwerpen. Het viel me op dat Winy maar een paar woorden nodig had en goed bleek aan te voelen wat ik wilde. Nog geen drie weken later stond er geweldige website tot mijn beschikking die mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen had.

Om mijn drempelvrees te verlichten aangaande het zelfstandig uploaden, heeft Winy er een heel gebruiksvriendelijke handleiding ‘voor dummies’ bij gemaakt zodat ik zonder problemen nu zelf teksten, foto’s en video’s kan uploaden. Dit is natuurlijk ook in haar voordeel want anders zou ze wekelijks lastig gevallen worden door mij

de website www.sos4pets.com

Welnu, de website www.sos4pets.com is sinds april 2011 online en dankzij deze website hebben er al een paar pups een nieuw baasje gevonden en is er voor een heel apart geval – de herdershond Cupid, die zich non-stop vertopte in de keukenkastjes van een asiel dat haar deuren gaat sluiten – een nieuw onderkomen gevonden. Deze films zijn nu allemaal te zien op de website. En er volgen er meer.

Winy, ik heb je al heel vaak bedankt maar doe het graag nog een keer en ook namens alle viervoeters.

Eric Jaspers is filmmaker en woont/werkt voor een groot deel in de Algarve alwaar hij betrokken is  bij verschillende  projecten gerelateerd aan film en video.

Eric: Ik vind het hier een prachtig gebied om te wonen. Ik geniet van de ruimte, de natuur en de zee. Toch zijn er ook dingen waar ik me vreselijk aan stoor zoals bijvoorbeeld omgang met de dieren. Het steekt me om zoveel uitgemergelde en zieke zwerfhonden te zien. Vaak zijn deze ook aangereden waardoor ze hinkend en gewond door de dorpen strompelen op zoek naar voedsel. In de meeste gevallen worden ze aan hun lot overgelaten waardoor veel van deze dieren een langzame dood sterven door honger of ziekte.

Gemeentelijke kennel

Veel gemeenten zetten hondenvangers in maar zodra een hond in de gemeentelijke kennel terecht komt en er binnen tien dagen  niemand deze honden komt claimen dan worden ze in de meeste gevallen afgemaakt.

Eén van de puppies die een nieuw baasje zoeken.

Helpen

Gelukkig zijn er ook mensen die zich inzetten om deze zwerfdieren op te vangen. Ik heb daar veel respect voor want het is een strijd tegen de bierkaai. Zolang er geen structurele sterilisatie campagnes zijn zal dit probleem blijven bestaan. Ik wil proberen om op mijn manier deze instellingen, organisaties of particulieren te helpen door video’s te maken van urgente situaties. Ik ga naar de locaties met mijn camera en laat de mensen aan het woord. Daarna monteer ik er korte filmpjes van die men dan o.a. op de website, Youtube en Facebook kan bekijken.

Een voorbeeld hiervan is deze video van zeven pup’s die willekeurig ergens gedumpt zijn in een gesloten zak.

Video over 7 puppies

De andere video is een zeer urgent geval van een honden- en katten kennel in Goldra (Algarve), die z’n deuren moet sluiten omdat de eigenares ziek is geworden. Middels bundeling van krachten en geweldige inspanningen van mensen hebben de meeste dieren een huis gevonden, veel daarvan in het buitenland. Maar voor nog een paar is de toekomst onzeker en de tijd begint nu hard te lopen.

Video over honden- en katten kennel in Goldra

Interview met Clare Browne

Tot slot een video van een interview dat Eric heeft gehad met Clare Browne.

Baasjes gezocht

Ik hoop daarom dat er mensen zijn die bij het zien van de beelden bereid zijn te helpen. Het zijn absoluut hele lieve dieren maar hebben wat extra aandacht nodig omdat het tegelijk ook gevallen zijn van zware verwaarlozing en mishandeling. Het zijn geen agressieve dieren want hun gedrag wordt altijd getest. Ze hebben net iets meer aandacht en liefde nodig zodat ze voelen dat er ook mensen zijn die het goed bedoelen.

Denk alsjeblieft mee en vraag in je omgeving of er iemand bereid is een hond te adopteren. Neem contact per mail ericjaspers@gmail.com of bel +351 926029644.

Voorlichting op scholen

Mijn ideaal is om ooit een educatieve DVD te maken vor de jeugd op de scholen ook hier weer als extra gereedschap voor de organisaties die voorlichtingscampagnes geven en langs scholen gaan. Als er mensen zijn die die hiermee willen helpen dan hoor ik dat ook graag.

Links

1. Artikel over Eric Jasper in Algarve resident
2. Video over 7 puppies
3. Video over honden- en katten kennel in Goldra
4. Interview met Clare Browne

Enkeltje Portugal door João Pera

Dit tweede boekje ‘Enkeltje Portugal’ is net als het eerste ontstaan omdat ons een aantal verschillen opvielen tussen Nederland, waar we vandaan komen, en ons nieuwe thuis in Portugal. Vanwaar deze emigratie? Daar waren destijds voor ons een aantal goede redenen voor, die u na het lezen van dit boekje hopelijk zonder verdere verklaring ten volle zult begrijpen.

De campo

Als ik over de ‘Campo’ schrijf bedoel ik de zeer uitgestrekte buitengebieden. Een heuvelachtig terrein van veel vierkante kilometers met allerlei bomen en struiken, waar bijna niemand woont. Het enige levende dat je er kan tegenkomen is een herder met zijn kudde schapen of geiten. Wij wonen met groot genoegen in zo´n buitengebied. Er is ruimte en rust, ver van de toeristengebieden en midden tussen de Portugezen. Toch is het maar tien kilometer naar Albufeira en binnen vijf minuten ben je op de snelweg.

Negatief?

De verhaaltjes in dit boekje lijken soms een wat negatieve klank ten opzichte van Portugal en de Portugezen te hebben. Dat ligt aan uw bril! Mijn vrouw en ik hebben dit land en zijn bewoners in ons hart gesloten en houden er van. Zelfs dood gaan we niet meer terug naar Nederland.

Natuurlijk zijn er op tal van gebieden verschillen met wat we in Nederland gewend waren. Zeker in het begin keken wij wel eens vreemd tegen deze verschillen aan en hadden we er de nodige moeite mee. Die tijd is voorbij. Ondanks het feit dat we net als iedereen hard moeten werken om een paar euro’s boven tafel te krijgen, is het leven in Portugal zoveel meer waard om geleefd te worden.

Ik hoop dat u geniet van de verhaaltjes. Misschien kijkt u na het lezen van dit boekje met andere ogen naar dit fantastische land en zijn ongecompliceerde bevolking.

Veel leesplezier!