Daar zijn, behalve die witte schoenen, geen verbindingen, want dit verhaal gaat over onze kat.

We hebben sinds een half jaar een kleine witte kater rondlopen, die inmiddels al zo in ons huishouden is geïntegreerd als Romeo bij Julia of K bij LM.

Hij luistert naar de namen Jesus, Joe, Gato, Poes, Corrie, Kutkat, willekeurig passend bij de gelegenheid of ingeving.

Jesus, Joe, Gato, Poes, Corrie, of Kutkat

Jesus

De naam Jesus behoeft een nadere toelichting. Tot eind vorig jaar hadden wij een grote, 56 kilo wegende, zwarte, enorm lieve Portugese Rafeiro do Alentejo. Rapaz heette deze hond en is op een kwade zondag in november door een jager doodgeschoten.

Met enorm verdriet en ongeloof hebben we het prachtige dier op ons eigen landje diezelfde dag nog begraven.

Tijdens het graafwerk komt er uit het niets een piepjong, handgroot wit katertje aangelopen. Hij komt bij mij staan, kijkt me aan met een blik ‘ik ga hier niet meer vandaan’.

Door mijn tranen heen aanschouw ik dat mormel en ben nog zo ontdaan door het gebeuren met Rapaz dat ik huilend roep ‘jesus, ik wil geen kat’. Jesus is sinds die dag dus onderdeel van het huishouden.

Spelen

Het was wel wennen, een hond is geen kat en andersom ook niet.

Een vriendin van Lilian, die zelf dol is op poezen, adviseert om van aluminiumfolie een balletje te maken, daar kan hij leuk mee spelen.

En inderdaad, wat een feest. Wat een handige sodemieter, wat een pret, wat een snelheid, volledige controle, als een profvoetballer, ik noem hem Coen Moelijn die dezelfde maand nog in Nederland overlijdt onwetend van deze vernoeming.

Ik zit op mijn stoel op de veranda. Jesus komt aanscheuren met het aluminium balletje tussen zijn vervaarlijke tanden, draait 180 graden om zijn as, gooit het balletje een ruime meter omhoog, op ooghoogte komt het voorbij en lijkt mij te vragen hoe lang dit nog moet duren, kat vangt de bal met zijn linkerpoot, geeft een voortreffelijke voorzet naar zijn rechter, haalt enorm uit, de bal komt met tegeneffect doodstil te liggen tegen de betonnen muur, lijkt iets te bewegen, Jesus komt uit het niets aanvliegen en landt met vier poten gelijkertijd op de bal, neemt de bal in de mond, werpt het voorwerp feilloos tegen mijn schoen, sprint erachter aan, komt tegen mijn voeten tot stilstand, pakt de bal, staat volledig recht op de achterbenen, laat me trots zijn speeltje zien, geeft het ding weer een oplawaai en rent er weer achter, wat een heerlijk schouwspel.

Vrienden

Maar de tijd heeft niet stilgestaan. Jesus is wat groter gegroeid, ook is hij grote vriend met Amiga geworden. Amiga is het zusje van Rapaz, dat na zijn dood bij ons is komen wonen, tikkie kleiner maar ook goed voor 52 kilo op de weegschaal.

Jesus en Amiga

Het samenzijn van de grote hond en de kleine kat gaat in tegenstelling tot het spreekwoord wonderbaarlijk goed. Letterlijk 8 poten op dezelfde buik. Slapen vaak in dezelfde mand, kat gaat mee uit wandelen als het tijd is voor de hond en ze weten gezamenlijk exact het tijdstip voor de hap.

Jacht

Ik zit weer eens op mijn stoel op de veranda. Jesus komt aanscheuren met een half levende veldmuis tussen zijn vervaarlijke tanden, draait 180 graden om zijn as, gooit het beestje een ruime meter omhoog, op ooghoogte komt het voorbij en lijkt mij te vragen hoe lang dit nog moet duren, kat vangt de muis met zijn linkerpoot, geeft een voortreffelijke voorzet naar zijn rechter, haalt enorm uit, muis komt met tegeneffect doodstil te liggen tegen de betonnen muur, lijkt iets te bewegen, Jesus komt uit het niets aanvliegen en landt met vier poten gelijkertijd op dat diertje, neemt hem in de mond, werpt hem feilloos tegen mijn schoen, sprint erachter aan, komt tegen mijn voeten tot stilstand, pakt de muis, staat volledig recht op de achterbenen, laat me trots zijn prooi zien, geeft het dier weer een oplawaai en rent er weer achter, wat een gruwelijk schouwspel.

Het spelen heeft plaats gemaakt voor de intuïtieve jacht. Naast de veldmuis zijn afgelopen twee weken drie merels, vier salamanders en twee veldmuizen het slachtoffer geworden van ons zo lieve katje. En het verorberen van een salamander, van kop tot staart, gaat gepaard met een hoop geknars, ben ik achter gekomen. Ik mompel dan zoiets van ‘Jesus, dit is wel je laatste avondmaal’ van vandaag bedoel ik dan om geen verwarring met een ander beroemd verhaal te scheppen.

Jawel, ik zit alweer op de veranda. Naast mij op de grond ligt Amiga in standje ‘na mij de zondvloed’ oftewel op haar linkerzijde, de poten rechtuit en de ogen strak dicht. Ik hoor vanuit de tuin een vreemd geluid, tussen piepen, kermen en grommen in. En de hond had het geluid ook gehoord. Als Amiga normaliter opstaat gaat dat gepaard met moeizaam gekreun en poot voor poot.

Prooi

Dat was nu anders. Als door de bliksem getroffen stond ze binnen een seconde rechtop, oren gespitst, nou ja de eerste drie centimeter, de rest hangt bij haar van nature naar beneden. Ze loopt naar het hekwerk, kijkt en in een oogwenk is ze van de veranda verdwenen richting achtertuin. Zelden heb ik haar zo snel zien bewegen. Ik stond op en zag op de grens tussen het korte en lange gras de kat met de staart van een konijn in de bek, twee poten gehaakt in de dij van het beest dat toch nog enige poging deed om zich van de kat te ontdoen. Dat leek kans te hebben, ware het niet dat de kat de hulp van haar grote vriendin had ingeroepen die zich geen twee keer liet roepen. Amiga greep met haar grote kaken de voorkant van het konijntje vast. Jesus kon zich hierdoor ietsje ontspannen, kennelijk had die zich aan de grootte van deze prooi flink vergaloppeerd.

Toen Amiga het konijntje iets wilde verpakken in haar bek, kreeg dit dier een halve seconde ruimte wat aanleiding voor hem was om zich als een haas, lees konijn, uit de voeten te maken. Amiga sprong er als een hert met gestrekte poten achteraan maar moest toch toegeven aan het feit dat het konijn vandaag niet het haasje zou worden. Teleurgesteld wandelde het span de veranda op.

Laat ik de kat maar iets meer eten geven, vinden de andere beestjes op het land vast niet erg. Het is zes uur, ik rammel wat met de kattenbrokjes en roep ‘Corrie… brokken’.

Zo is de link naar muziek toch weer gemaakt.

Jesus en Amiga

Een week of 6 geleden zaten mijn man en ik te ontbijten op het balkon toen we bijna aangevallen werden door een paar zwaluwen. Ze scheerden vlak over onze hoofden heen. Wat bleek nu, pa en ma zwaluw waren bezig een nestje te bouwen aan de dakrand van ons balkon. Wij waren natuurlijk indringers. Met veel interesse observeerden we de zwaluwen. Prachtig hoe ze zo’n nestje bouwen. Er waren 2 plaatsen waar ze hun ‘bouwstenen’ vandaan haalden.

Na een week was het nestje klaar en kon dus het broeden beginnen. Maar op een nacht werd ik wakker van een hels kabaal. Er vond een conflict plaats op het balkon. Toen ik de volgende ochtend ging kijken bleek een deel van het nest stuk te zijn. Vernield? Zijn zwaluwen afgunstig, koloniaal of agressief? Pa en ma zwaluw gingen dapper aan het werk en repareerden hun nest. Na 5 dagen was het weer hersteld. Kon nu het broeden beginnen?

Er werden eitjes gelegd en volgens mij broedden ze om de beurt. Zeer geëmancipeerd. Na 3 weken zag ik onder het nest lege eierschalen liggen. Dus de kleintjes waren geboren. Pa en ma zwaluw waren erg druk. Soms was de aanvliegroute niet goed en vlogen ze nog een rondje om goed te landen bij het nest. Als de duisternis inviel werd het rustig. Totdat de eerste lichtstralen de nacht liet verdwijnen, dan was het weer een drukte van jewelste.

Als wij ’s avonds met ons wijntje op het balkon zaten en de buitenlamp aan hadden ontstond er een heftig protest. Dus voortaan zaten we zonder buitenlamp en fluisterend op het balkon. We gunnen ze een goede nachtrust.

vogelnestje op het balkon

Na 3 weken slaat echter het noodlot toe. Op zondag 31 juli, ik zat toevallig op het balkon, ineens een herrie en toen ik omkeek zag ik dat het nest naar beneden gevallen was en lagen er 4 vogeltjes op het balkon. Wat nu? Er zat vlak onder de plek waar het nest gezeten had een haak in de muur, dus ik dacht, snel een mandje halen, kleintjes erin en ophangen. Hopelijk zouden pa en ma zwaluw de jongen vinden en ze weer gaan voeren.

Maar helaas, ze zaten ontredderd bij hun verdwenen nest, hevig discussiërend, maar ze zagen hun jongen niet. De kleintjes waren doodstil, waarschijnlijk in shock. Hadden ze maar gepiept dan hadden de ouders ze waarschijnlijk wel gevonden. Ik heb gewacht tot het donker werd en de jongen kregen geen voedsel, hoewel pa en ma wel in de buurt vlogen. Een fout van de natuur of had ik ze op het balkon moeten laten liggen?

Enfin, ik kon ze niet dood laten gaan en besloot ze te gaan voeren. Maar waarmee? Zwaluwen zijn insecteneters, dus eiwitrijk voedsel. Vogels hebben een hoge lichaamstemperatuur en dus ook een hoge verbranding. Nu vliegen er wel wat vliegen in mijn huis rond, maar om nu elke dag op vliegenstrooptocht te gaan, dat zag ik niet zitten, bovendien zouden die hoeveelheid vliegen ook niet genoeg zijn voor de vogeltjes.

Ineens bedacht ik dat het steurenvoer misschien geschikt zou zijn. Een steur vroet in de modder, op zoek naar larven en allerlei andere kleine dieren. Dat voer zou eiwitrijk moeten zijn. Ik besloot dat ik het hiermee zou proberen, wat water erbij om het voer wat zachter te maken. Ook deed ik er nog een rauw ei doorheen. Plakt het wat beter.

Ik pakte het mandje van de muur. Helaas had één vogeltje de val niet overleefd, maar de andere drie schrokten het voer naar binnen. Met behulp van een pincet gaat het prima. Of ze het voer lekker vinden, dat weet ik uiteraard niet. Honger maakt rauwe bonen zoet nietwaar.

Als ik ze uit het mandje pak en op de tafel neerzet doen ze eerst een poepie. Netjes, zo komt er geen ontlasting in het nest. Misschien doen ze normaal hun poepies over de rand van het nest of pa en ma verwijderen de pakketjes.

Nu na drie dagen gaat het goed met de jonge vogels. Ze eten goed en zijn erg actief. Wel heb ik het voedingspatroon enigszins aangepast aan mijn levensstijl. ’s Avonds om 24.00 uur krijgen ze de laatste voeding en ’s ochtends rond zevenen de eerste. 6 uur vind ik een beetje te vroeg. Ongeveer om de 2 uur krijgen ze een hapje. Als het ’s ochtends licht wordt beginnen ze te piepen. Honger…

Ik hoop dat ze over een tijdje uitvliegen en dat ze instinctief weten hoe ze insecten moeten vangen.

Daarnaast leven hier ook nog vele andere dieren. De Iberische smaragdhagedissen, soms wel 30 cm lang. In de paringstijd heeft het mannetje een mooie blauwe kop. De Iberische meerkikkers, die zich dit voorjaar heel erg vermeerderd hebben in onze watertjes in de tuin. De vuursalamanders, prachtige vlinders, herten, slangen. Laatst liep er een wezeltje voor mijn huis langs en een paar jaar geleden hebben we vlak bij ons dorp een paar wolven gezien.

Elke dag valt er wel wat te zien. Schitterend die natuur hier.

Zolang er vanuit de politiek niks gebeurt is het eigenlijk dweilen met de kraan open. Iedereen is zich daar wel van bewust. Maar één ding is zeker, als er niemand wat doet dan verandert er nooit wat. Dus hoe klein het resultaat ook is, er wordt veel goeds bereikt dankzij grootst mogelijke inspanningen met minimale middelen door een handjevol vrijwilligers.

Omdat ik zelf een dierenliefhebber ben wilde ook ik een bijdrage leveren om deze situatie te verbeteren. Niet met een maandelijkse donatie – wat ook hard nodig is – maar door mijn werk als cameraman en verslaggever in te zetten in de strijd. Ik wilde daarvoor een website tot leven roepen waarin ik met name urgente gevallen kon plaatsen van dieren in nood op zoek naar een nieuw onderkomen. Daarbij wilde ik niet alleen ellendige verhalen tonen maar ook positieve want ik denk dat juist dat mensen motiveert om tot actie over te gaan. Daarnaast wilde ik een educatieve DVD maken voor scholen zodat kinderen gevoeliger en zich beter bewust worden van de situatie. Een soort van mentaliteits-switch.

Eric Jaspers

Er werd een artikel over mijn plannen gepubliceerd in verschillende kranten en zodoende kwam ik in aanraking met Winy Schalke van Alva Design. Ze stuurde mij een mail waarin ze vertelde dat ze eens per jaar een goed doel project wil ondersteunen met de realisatie van een website. Ik was daar natuurlijk heel blij mee want dat was het eerste wat ik nodig had: een website waar mijn filmpjes op konden.

Omdat ik niet bepaald thuis ben in het maken van websites laat staan in de techniek daarachter, heb ik het geheel overgelaten aan Winy. Het enige dat ik haar vertelde was dat ik er zelf films, foto’s en tekstjes op wilde kunnen zetten zonder hoofdpijn te krijgen. Tot mijn grote verrassing was er binnen een week een eerste opzet. Daarmee was het voor mij nu ook een stuk makkelijker uit te leggen hoe ik de indeling wilde, met welke onderwerpen. Het viel me op dat Winy maar een paar woorden nodig had en goed bleek aan te voelen wat ik wilde. Nog geen drie weken later stond er geweldige website tot mijn beschikking die mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen had.

Om mijn drempelvrees te verlichten aangaande het zelfstandig uploaden, heeft Winy er een heel gebruiksvriendelijke handleiding ‘voor dummies’ bij gemaakt zodat ik zonder problemen nu zelf teksten, foto’s en video’s kan uploaden. Dit is natuurlijk ook in haar voordeel want anders zou ze wekelijks lastig gevallen worden door mij

de website www.sos4pets.com

Welnu, de website www.sos4pets.com is sinds april 2011 online en dankzij deze website hebben er al een paar pups een nieuw baasje gevonden en is er voor een heel apart geval – de herdershond Cupid, die zich non-stop vertopte in de keukenkastjes van een asiel dat haar deuren gaat sluiten – een nieuw onderkomen gevonden. Deze films zijn nu allemaal te zien op de website. En er volgen er meer.

Winy, ik heb je al heel vaak bedankt maar doe het graag nog een keer en ook namens alle viervoeters.

Eric Jaspers is filmmaker en woont/werkt voor een groot deel in de Algarve alwaar hij betrokken is  bij verschillende  projecten gerelateerd aan film en video.

Eric: Ik vind het hier een prachtig gebied om te wonen. Ik geniet van de ruimte, de natuur en de zee. Toch zijn er ook dingen waar ik me vreselijk aan stoor zoals bijvoorbeeld omgang met de dieren. Het steekt me om zoveel uitgemergelde en zieke zwerfhonden te zien. Vaak zijn deze ook aangereden waardoor ze hinkend en gewond door de dorpen strompelen op zoek naar voedsel. In de meeste gevallen worden ze aan hun lot overgelaten waardoor veel van deze dieren een langzame dood sterven door honger of ziekte.

Gemeentelijke kennel

Veel gemeenten zetten hondenvangers in maar zodra een hond in de gemeentelijke kennel terecht komt en er binnen tien dagen  niemand deze honden komt claimen dan worden ze in de meeste gevallen afgemaakt.

Eén van de puppies die een nieuw baasje zoeken.

Helpen

Gelukkig zijn er ook mensen die zich inzetten om deze zwerfdieren op te vangen. Ik heb daar veel respect voor want het is een strijd tegen de bierkaai. Zolang er geen structurele sterilisatie campagnes zijn zal dit probleem blijven bestaan. Ik wil proberen om op mijn manier deze instellingen, organisaties of particulieren te helpen door video’s te maken van urgente situaties. Ik ga naar de locaties met mijn camera en laat de mensen aan het woord. Daarna monteer ik er korte filmpjes van die men dan o.a. op de website, Youtube en Facebook kan bekijken.

Een voorbeeld hiervan is deze video van zeven pup’s die willekeurig ergens gedumpt zijn in een gesloten zak.

Video over 7 puppies

De andere video is een zeer urgent geval van een honden- en katten kennel in Goldra (Algarve), die z’n deuren moet sluiten omdat de eigenares ziek is geworden. Middels bundeling van krachten en geweldige inspanningen van mensen hebben de meeste dieren een huis gevonden, veel daarvan in het buitenland. Maar voor nog een paar is de toekomst onzeker en de tijd begint nu hard te lopen.

Video over honden- en katten kennel in Goldra

Interview met Clare Browne

Tot slot een video van een interview dat Eric heeft gehad met Clare Browne.

Baasjes gezocht

Ik hoop daarom dat er mensen zijn die bij het zien van de beelden bereid zijn te helpen. Het zijn absoluut hele lieve dieren maar hebben wat extra aandacht nodig omdat het tegelijk ook gevallen zijn van zware verwaarlozing en mishandeling. Het zijn geen agressieve dieren want hun gedrag wordt altijd getest. Ze hebben net iets meer aandacht en liefde nodig zodat ze voelen dat er ook mensen zijn die het goed bedoelen.

Denk alsjeblieft mee en vraag in je omgeving of er iemand bereid is een hond te adopteren. Neem contact per mail ericjaspers@gmail.com of bel +351 926029644.

Voorlichting op scholen

Mijn ideaal is om ooit een educatieve DVD te maken vor de jeugd op de scholen ook hier weer als extra gereedschap voor de organisaties die voorlichtingscampagnes geven en langs scholen gaan. Als er mensen zijn die die hiermee willen helpen dan hoor ik dat ook graag.

Links

1. Artikel over Eric Jasper in Algarve resident
2. Video over 7 puppies
3. Video over honden- en katten kennel in Goldra
4. Interview met Clare Browne

Het institute for European Environmental Policy (IEEP) publiceerde een rapport over de trek van de plattelandsbevolking naar de stad. Jonge mensen willen niet meer voor een klein loontje achter een kudde geiten lopen, ze willen ook veel geld verdienen in de dienstensector en een iPhone hebben.

De onderzoekers van IEEP voorspellen dat er in het jaar 2030 nog eens bijna 17 miljoen hectare aan plattelandsgebieden verlaten zal zijn, met name in Spanje, Portugal, delen van Finland en Zweden en de hoger gelegen gebieden in Frankrijk, Italie en centraal Europa. In 2020 zal 80% van de Europese bevolking in steden leven en wonen.

Die demografische ontwikkeling biedt volgens bovengenoemde natuurorganisaties unieke kansen voor een wilder Europa. Als je niets doet met de verlaten gebieden worden ze overwoekerd door bos. Wilde grazers kunnen dit tegengaan en zo voor variatie zorgen. Deze kuddes kunnen weer bejaagd worden door roofdieren, als wolven, beren en lynxen.

Foto: Stefano Unterthiner (Wild Wonders of Europe)

De afgelopen 40 jaar hebben natuurbeschermingsorganisaties, maar ook deze ‘landvlucht’ ervoor gezorgd dat diverse populaties diersoorten, zoals beren, lynxen, wolven, elanden, Europese bisons, herten en zeearenden zich spontaan hebben hersteld. Ook voor allerlei planten creeert dit nieuwe kansen.

De natuur van Europa kan zo spectaculair worden dat er een basis wordt gelegd voor een nieuwe plattelandseconomie, gebaseerd op toerisme. Het kan hier in Europa net zo worden als in yellowstone en Serengeti. Er kunnen lodges gebouwd worden, van waaruit safari’s georganiseerd worden.

Vijf voorheen agrarische gebieden, waaronder west-Iberia (Spanje en Portugal) krijgen als eerste geld en andere hulp om zich in dit kader van Rewilding Europe verder te ontwikkelen tot een levensvatbare economie, die gestoeld is op natuurontwikkeling.

Ikzelf woon ook in zo’n leeggelopen dorp en vraag me af hoe lang de tradities nog levensvatbaar zijn. Die paar boerenfamilies in mijn dorp met hun 5 of 10 koeien en een paar geiten of schapen kunnen blijven bestaan mede dankzij de subsidies van de EU. Opvolging is er niet, op een enkele uitzondering na.

Foto: Milan Radisics (Wild Wonders of Europe)

Ik ben dan ook zeer verheugd over dit initiatief van deze natuurorganisaties. Niet alleen omdat het nieuwe kansen biedt voor jongeren, maar ook omdat er door deze ontwikkeling hopelijk een mentaliteitsverandering ontstaat, waardoor men anders naar de natuur, dieren en planten gaat kijken. En uiteindelijk dit leven gaat respecteren en waarderen.

Link

Rewilding Europe.