bramen vlak bij mijn huis in Maladão

In elk geval genoeg bramen om lekkere toetjes mee te maken. Hier een recept.

Yoghurt (of ijs) met verse bramensaus

• versgeplukte bramen
• suiker
• citroensap
• yoghurt of vanille-ijs

Spoel de bramen af en kook ze met een klein bodempje water even tot ze bijna uit elkaar vallen. Doe er naar smaak suiker bij en kook nog heel even. Zet dan het vuur uit en roer er versgeperst citroensap door. Laat het afkoelen.

Eet deze bramensaus met yoghurt of vanille-ijs.

Tip: invriezen

Ik pluk veel bramen als ze rijp zijn en vries ze in kleine porties in. Zo kan ik in de winter dit toetje ook nog maken.

Ameijoas à Bulhão Pato

Voorgerecht voor 6 personen

• 800 gram venusschelpen
• 3 teentjes gesnipperde knoflook
• 2 citroenen
• 1 glas witte wiin
• korianderblad
• versgemalen peper
• olijfolie

Leg de venusschelpen lange tijd in schoon lichtgezouten water. Ververs het water 2-3 maal om het zand te verwijderen. Je kunt een omgekeerd bord op de bodem van de schaal leggen, zodat het zand zich daar onder kan ophopen. Omdat de schelpen lang in het zoute water liggen hoef je verder geen zout meer toe te voegen.

Fruit de knoflook in een ruime pan met 2-3 eetlepels olie lichtbruin. Voeg er de afgegoten venusschelpen bij. Voeg de schelpen, wijn en peper toe. Temper het vuur. Schud de pan af en toe met een draaiende beweging, totdat de schelpen openstomen (schelpen die dicht blijven mag je niet eten). Sprenkel er wat citroensap overheen en voeg de verse koriander toe. Eet er brood bij, dat je heerlijk kunt dopen in het aanhangend vocht.

Ameijoas. Foto: Lylith Lusitana

Eten doet men graag en veel, maar dan wel met Portugese ingrediënten. Andere culturen verkennen – of dat nou letterlijk is of via het uitproberen van uitheemse keukens – staat voor de meeste Portugezen niet hoog op de agenda. Deels vanwege geldgebrek, maar ik zag ook vaak een gebrek aan interesse voor het onbekende. Men vond het heel vanzelfsprekend dat ik om de haverklap naar Portugal kwam, alles at en dronk en de taal leerde. Omgekeerd was er echter weinig belangstelling voor mijn land en mijn manier van leven, vanuit de diep gewortelde overtuiging dat er niks boven Portugal, het Portugese eten en de Portugese wijn gaat. Recreëren doet men dus ook in eigen land.

En als je dan al die elementen bij elkaar optelt – familie, de auto, Portugees eten – dan ligt de uitkomst van de som voor de hand: het nationale favoriete gezinsuitje is uiteraard de picknick. En dan niet zoals wij Nederlanders met een boterhammetje in een zakje en een thermosfles op een kleedje in het bos, nee, men laadt de kofferbak vol met flessen wijn, complete gebrade kippen, salades, brood, kaas , gebakken vis, blikken olijven enzovoorts. Dat alles gaat met bestek, kleden, plastic stoelen en wat er verder allemaal nog bij past mee naar bos, strand of gewoon de berm langs de weg. Moeder de vrouw dekt netjes de tafel en er kan gegeten worden. En zo kun je op zondagmiddag overal waar je komt dit soort tafereeltjes tegen komen.

Picknick. Foto: Mariëlle Verhoef

Wijngaard. Foto: Magna Casta

In de wijnkelders van het Aliança Underground Museum zijn zeven verschillende collecties te zien:

• Archeologie
• Afrikaanse etnografische kunst
• Hedendaagse beeldhouwkunst uit Zimbabwe
• Mineralen
• Fossielen
• Keramiek uit Caldas de Rainha
• Tegels

Deze collecties maken deel uit van de Berardo Collectie. José Berardo is een rijke Portugees uit Madeira die als hobby een enorme kunstcollectie heeft verzameld.

Aliança Underground Museum: Afrikaanse etnografische kunst. Foto: Marco J.

Aliança Underground Museum: Tegels

Rondleidingen

Dagelijks om 10:30, 11:30, 14:30, 15:30, 16:30 uur worden er gratis rondleidingen gegeven. Een rondleiding duurt ongeveer een uur en gaat langs verschillende ondergrondse gangen en kelders met daarin de collecties. De collecties zijn heel mooi geëxposeerd en sfeervol belicht. Het is een bijzondere ervaring. Aan het eind kom je door de ruimtes waar de wijnen, champagnes en aguardentes in het donker liggen te rijpen in eikenhouten vaten. Als afsluiting kun je een glas champagne van het huis proeven.

wijnvaten in het Aliança Underground Museum

Links

• Aliança Underground Museum
• José Berardo, de man achter de Berardo Collectie

Wij hebben ook wat druiven, maar te weinig om wijn van te maken. Het was dit jaar een erg droge zomer. Onze tuin is ‘onderhoudsarm’, dat wil zeggen dat we de druiven geen water meer geven, ze moeten zelf maar diep wortelen. Dit jaar is dat niet helemaal gelukt. In het begin van de zomer hingen de struiken vol met dikke trossen druiven, die in de maanden daarna steeds verder verschrompelden. Pech gehad.

Hier zie je goed hoeveel druiven er verdroogd zijn.

Toch leverde een rondje plukken vandaag nog twee emmers vol druiven op. Genoeg om druivensap van te maken.

De oogst.

De flessen steriliseer ik in kokend water.

Eerst even wassen.

De druiven gaan in de pan.

Dat doe ik in een stoom-sappan. Onderin de pan gaat water, dat steeds aan de kook blijft. Daarop staat een opvangbak voor het sap en helemaal bovenop een vergiet waarin de druiven gaan. De stoom gaat door de druiven heen, trekt het sap eruit, dat wordt opgevangen in de opvangbak. Als die bijna vol is kan de eerste fles gevuld worden met het slangetje. Heel handig en makkelijk.

Het sap loopt in de fles.

In close-up.

Zo had ik in een middagje weer een voorraadje heerlijk vers druivensap uit eigen tuin. In gesteriliseerde flessen is het best lang houdbaar. Gezondheid!

Het resultaat.