Vrijdag

Het rijden met de caravan was behoorlijk avontuurlijk, door de steile wegen. We moesten diverse bergketens over, maar het ging gelukkig zonder problemen. Het moeilijkst was nog om de caravan op de camping naar het juiste plekje te manouvreren. De plekken waren gelukkig zeer ruim.

Toen de caravan stond konden we met de auto (zonder caravan) boodschappen gaan doen in het nabijgelegen Montalegre. Bij het kasteel dronken we een biertje en bij de VVV daarnaast kregen we folders mee met wandelingen.

Het koken in de caravan was een luxe, vergeleken bij hoe we het eerder deden: op de grond met een kampeergasje. Na het eten gingen we even op bezoek bij Lukkien Hoiting. Zij woont in Penedones en schrijft ook voor Portugal Portal. Het slapen daarna in de caravan was ook een genot.

Grotere kaart weergeven

Zaterdag

De volgende ochtend werden we gewekt door de langsrijdende bakker, met verse broodjes en gebak, wat een luxe. ’s Middags maakten we een wandeling langs het stuwmeer Albufeira do Alto Rabagão, waar de camping aan gelegen is. Langs de camping loopt de GR 117 (Via Romana XVII), deels over oude Romeinse paden. Een prachtige wandeling door twee dorpjes, Travassos de Chã en S. Vicente de Chã. We zaten een poosje op een grote steen die als bruggetje diende, en keken naar de kikkers in het water. Dezelfde weg weer terug, wat ik nooit erg vind, want andersom ziet alles er weer anders uit en zie je andere dingen. Ook kan ik dan de foto’s maken die ik op de heenweg had willen maken maar niet gemaakt heb.

Het bordje bij de camping geeft de afstand tot het volgende dorpje aan.

En dit zijn de tekens onderweg die de route markeren.

Kerkhof in een van de dorpjes onderweg.

Na de wandeling even zwemmen in het stuwmeer en een biertje op het terras van Aqua Barroso, aan het water.

Het stuwmeer Albufeira do Alto Rabagão.

Onze lunch.

Terug op de camping lekker gekookt, biefstuk gebakken. Nadeel: hele caravan onder de vetspetters. Dat wordt poetsen… Morgen het spatwerk maar weer als vanouds buiten doen op het kampeergasje, wat we gelukkig bij ons hebben. Potje domino aan de tafel met lamp, luxe hoor.

Zondag

Vandaag wandelden we vanaf de camping de andere kant op, weer de GR 117.

Het begin van de wandeling.

De route was slecht aangegeven en al gauw liepen we vast in dicht struikgewas. Uiteindelijk bereikten we – deels via de asfaltweg – het dorpje Parafita, waar we na enig zoeken de route weer terugvonden. Volgens de route terug, langs enkele mooie maar gedeeltelijk dichtgegroeide paden en weer liepen we vast. Met het stuwmeer in zicht was het gelukkig niet moeilijk om weer bij de camping terug te komen. Jammer dat de route hier zo slecht onderhouden is.

Het stuwmeer, waar we langs liepen.

En waar we ook weer picknickten en zwommen.

’s Avonds de rest van de biefstuk gebakken (ja, we hebben ook een koelkast!), buiten, op het campinggaspitje. Daarna binnen verder gestoofd op het gasfornuis.

Maandag

Penedones ligt vlak bij de Spaanse grens. Daarboven ligt Galicië. Het leek ons leuk om even een ritje door Spanje te maken en de Spaanse sfeer te proeven. We reden naar het plaatsje Xinzo de Limia, waar we in een trendy restaurantje heerlijk lunchten. Het verschil tussen Spanje en Portugal verbaast mij altijd weer: in Spanje is alles veel opgeruimder en beter georganiseerd, lijkt het. De terugweg ging langs een kleiner stuwmeertje, over mooie weggetjes door het oostelijke stukje van het Parque Nacional da Peneda Gerês.

Onderweg maakten we nog een klein wandelingetje naar een waterval en door het dorpje Tourém, waar we besloten de volgende dag te gaan wandelen.

Naar de waterval was een houten pad met talloze trappen aangelegd.

Beneden aangekomen bij de waterval. Dit bleek een klein zielig stroompje in de verte te zijn.

Dinsdag

We reden met de auto naar het dorpje Tourém waar we de Rota do Contrabando (de smokkelaarsroute) gingen lopen. Deze route verbindt de dorpjes Tourém (Portugal) en Randim (Spanje). Het pad werd vroeger door smokkelaars gebruikt omdat er geen grenspost was.

De Rota do Contrabando (smokkelaarsroute).

De route was goed aangegeven, maar op een gegeven moment kwamen we op een andere route, die we toen maar volgden.

Een andere route waarop wij belandden.

Het bleek dat we tot nu toe alleen maar in een grote boog om het dorpje Tourém heen waren gelopen, de echte wandeling moest nog beginnen.

Overzicht van de route (uit het boekje).

Via de juiste route bereikten we via prachtige paden het dorpje Randim, waar we op een terras een Spaans biertje dronken.

Een bloempje dat we onderweg zagen.

Een Spaans biertje in Randim.

De lucht betrok: er was regen in aantocht. We besloten het rondje maar niet helemaal te lopen en (weer) via dezelfde route terug te gaan. Op wat korte buitjes na hielden we het droog en na een goed uur waren we weer bij de auto.

Na de boodschappen op de camping aangekomen barstte de regen echt goed los en de hele avond bleef het regenen. Wij hadden nergens last van in onze “huifkar” (zoals een goede vriendin ons nieuwe onderkomen noemt).

Woensdag

De volgende ochtend was het gelukkig weer droog en vertrokken we richting huis. Toen we net op weg waren hoorden we een vreemd geluid. Gestopt en gekeken wat het was: het kleine voorwieltje was losgeschoten en aan flarden gereden. Beginnersfoutje. Daarna reden we op ons gemakje terug.

Ik kijk terug op een paar fijne dagen in een prachtig rustig, niet toeristisch en ongerept natuurgebied. Een aanrader!

Hoi, ik ben Jeff de Groot, 35 jaar, en woon sinds 2003 in de Alentejo. Samen met mijn vrouw Laura heb ik ‘Monte Naturista O Barão’, een camping voor naturisten nabij Santiago do Cacém, gebouwd.

Na mijn studie Comerciële Economie aan de HEAO in Alkmaar was ik er helemaal klaar voor om eens flink carrière te maken in het bedrijfsleven. Vier jaar later, vermoeid van het file rijden van Alkmaar naar Amsterdam en heel wat baantjes en illusies rijker, besloten we dat het anders moest. We lazen een artikel in de krant: “Te weinig ruimte voor steeds meer blootlopers”. Dit was de aanleiding om een haalbaarheidsstudie naar een naturistencamping in Portugal te maken.

Uiteindelijk verkochten we ons huis en inboedel en kochten we een oude camper. We gingen op weg naar Portugal en reden zo ons avontuur tegemoet.

Jeff en Laura op hun terrein in 2005.

In juni 2005 kochten we ons terrein van 7 ha. Het had nog geen huis, water of electriciteit maar wel veel mooie kurkeiken, olijfbomen en eucalyptusbomen. Onze eerste gasten kwamen al heel gauw en die moesten vanwege het ontbreken van sanitair met een schep het bos in. Ze bleven 3 weken lang en zijn nu onze buren geworden. Nog steeds praten ze over hun beste vakantie ooit.

De camping met het zwembad in 2009.

We hebben een goede relatie met de gemeente Santiago do Cacém die open staat voor het naturisme en de lokale Portugezen zijn erg vriendelijk en behulpzaam. Vandaag, een mooie dag in maart, genieten zo´n 50 gasten van de zon, de rust en natuur die onze camping biedt. Je begrijpt: mijn vrouw en ik hebben er nog geen dag spijt van gehad.

Informatie of contact: Monte Naturista O Barão.

Jeff en Laura in de bar van de camping in 2009.