De documentaire is het eindproject van Daniel Pinheiro, een Portuguese master student in ‘Wildlife Documentary Production’ op Salford University. Hij kreeg daar les van Sir David Attenborough, Paul Reddish, Niel Lucas en andere grootheden van de BBC Natural History afdeling in Bristol.

Gefilmd in Portugal in mei-juni 2011. De documentaire is in het Engels. De film is al bekroond met een onderscheiding en de volgende stap is om mee te doen aan documentaire filmfestivals in Europa.

Of kijk op Vimeo: Mondego, by Daniel Pinheiro

Op donderdag 1 december lag het Praça 8 de Maio in Coimbra vol met kano’s. Die kano’s waren van Trans Serrano en O Pioneiro do Mondego, twee bedrijven die kanotochten over de Mondego organiseren. Met hun complete kanovloot bezetten zij een deel van het plein.

honderden kano's op Praça 8 de Maio

... en gelukkig ook veel publiek.

Deze actie was bedoeld om nog meer handtekeningen te verzamelen tegen de voorgenomen bouw van een mini-elektriciteitscentrale in de rivier de Mondego. Een onnodig prestigeproject met een twijfelachtig rendement. Als deze centrale er komt, zal het niet meer mogelijk zijn om per kano de rivier de Mondego af te varen. In die rivier komen dan verschillende dammen die de doorvaart blokkeren. Behalve een ecologische ramp is het dus ook een bedreiging voor het voortbestaan van deze twee sympathieke buitensportorganisaties.

Paulo Silva van Trans Serrano spreekt het publiek toe

Mini-hidrica no Rio Mondego: Não!

Het was een kleurig gezicht, de gele, oranje en rode kano’s en de mensen van de organisatie in hun felgroene t-shirts. De pers was aanwezig, en hopelijk gaan nog veel mensen hun handtekening zetten.

T-shirt Mini-hidrica no Rio Mondego: Não!

Er zijn 4000 handtekeningen nodig om de bouw tegen te houden. Je kunt je handtekening ook online, via de website zetten. Teken de online petitie.

Trans Serrano voert samen met het Plataforma Mondego Vivo actie om de bouw van een mini-elektriciteitscentrale in de rivier de Mondego (Foz Caneiro) te voorkomen.

Als deze elektriciteitscentrale er komt, zal het niet meer mogelijk zijn om per kano de rivier de Mondego, af te varen. Ook het voortbestaan van vissen en lampreien worden bedreigd. Het hele ecosysteem zal veranderen. En dat alles alleen maar om slechts een kleine 9 MW te produceren.

We vragen je de online petitie te ondertekenen, zodat we zo snel mogelijk 4000 handtekeningen hebben die nodig zijn om dit proces te stoppen. Teken de online petitie.

Links

• Online petitie
• Blog Plataforma Mondego Vivo
• Plataforma Mondego Vivo op Facebook

Daar zijn, behalve die witte schoenen, geen verbindingen, want dit verhaal gaat over onze kat.

We hebben sinds een half jaar een kleine witte kater rondlopen, die inmiddels al zo in ons huishouden is geïntegreerd als Romeo bij Julia of K bij LM.

Hij luistert naar de namen Jesus, Joe, Gato, Poes, Corrie, Kutkat, willekeurig passend bij de gelegenheid of ingeving.

Jesus, Joe, Gato, Poes, Corrie, of Kutkat

Jesus

De naam Jesus behoeft een nadere toelichting. Tot eind vorig jaar hadden wij een grote, 56 kilo wegende, zwarte, enorm lieve Portugese Rafeiro do Alentejo. Rapaz heette deze hond en is op een kwade zondag in november door een jager doodgeschoten.

Met enorm verdriet en ongeloof hebben we het prachtige dier op ons eigen landje diezelfde dag nog begraven.

Tijdens het graafwerk komt er uit het niets een piepjong, handgroot wit katertje aangelopen. Hij komt bij mij staan, kijkt me aan met een blik ‘ik ga hier niet meer vandaan’.

Door mijn tranen heen aanschouw ik dat mormel en ben nog zo ontdaan door het gebeuren met Rapaz dat ik huilend roep ‘jesus, ik wil geen kat’. Jesus is sinds die dag dus onderdeel van het huishouden.

Spelen

Het was wel wennen, een hond is geen kat en andersom ook niet.

Een vriendin van Lilian, die zelf dol is op poezen, adviseert om van aluminiumfolie een balletje te maken, daar kan hij leuk mee spelen.

En inderdaad, wat een feest. Wat een handige sodemieter, wat een pret, wat een snelheid, volledige controle, als een profvoetballer, ik noem hem Coen Moelijn die dezelfde maand nog in Nederland overlijdt onwetend van deze vernoeming.

Ik zit op mijn stoel op de veranda. Jesus komt aanscheuren met het aluminium balletje tussen zijn vervaarlijke tanden, draait 180 graden om zijn as, gooit het balletje een ruime meter omhoog, op ooghoogte komt het voorbij en lijkt mij te vragen hoe lang dit nog moet duren, kat vangt de bal met zijn linkerpoot, geeft een voortreffelijke voorzet naar zijn rechter, haalt enorm uit, de bal komt met tegeneffect doodstil te liggen tegen de betonnen muur, lijkt iets te bewegen, Jesus komt uit het niets aanvliegen en landt met vier poten gelijkertijd op de bal, neemt de bal in de mond, werpt het voorwerp feilloos tegen mijn schoen, sprint erachter aan, komt tegen mijn voeten tot stilstand, pakt de bal, staat volledig recht op de achterbenen, laat me trots zijn speeltje zien, geeft het ding weer een oplawaai en rent er weer achter, wat een heerlijk schouwspel.

Vrienden

Maar de tijd heeft niet stilgestaan. Jesus is wat groter gegroeid, ook is hij grote vriend met Amiga geworden. Amiga is het zusje van Rapaz, dat na zijn dood bij ons is komen wonen, tikkie kleiner maar ook goed voor 52 kilo op de weegschaal.

Jesus en Amiga

Het samenzijn van de grote hond en de kleine kat gaat in tegenstelling tot het spreekwoord wonderbaarlijk goed. Letterlijk 8 poten op dezelfde buik. Slapen vaak in dezelfde mand, kat gaat mee uit wandelen als het tijd is voor de hond en ze weten gezamenlijk exact het tijdstip voor de hap.

Jacht

Ik zit weer eens op mijn stoel op de veranda. Jesus komt aanscheuren met een half levende veldmuis tussen zijn vervaarlijke tanden, draait 180 graden om zijn as, gooit het beestje een ruime meter omhoog, op ooghoogte komt het voorbij en lijkt mij te vragen hoe lang dit nog moet duren, kat vangt de muis met zijn linkerpoot, geeft een voortreffelijke voorzet naar zijn rechter, haalt enorm uit, muis komt met tegeneffect doodstil te liggen tegen de betonnen muur, lijkt iets te bewegen, Jesus komt uit het niets aanvliegen en landt met vier poten gelijkertijd op dat diertje, neemt hem in de mond, werpt hem feilloos tegen mijn schoen, sprint erachter aan, komt tegen mijn voeten tot stilstand, pakt de muis, staat volledig recht op de achterbenen, laat me trots zijn prooi zien, geeft het dier weer een oplawaai en rent er weer achter, wat een gruwelijk schouwspel.

Het spelen heeft plaats gemaakt voor de intuïtieve jacht. Naast de veldmuis zijn afgelopen twee weken drie merels, vier salamanders en twee veldmuizen het slachtoffer geworden van ons zo lieve katje. En het verorberen van een salamander, van kop tot staart, gaat gepaard met een hoop geknars, ben ik achter gekomen. Ik mompel dan zoiets van ‘Jesus, dit is wel je laatste avondmaal’ van vandaag bedoel ik dan om geen verwarring met een ander beroemd verhaal te scheppen.

Jawel, ik zit alweer op de veranda. Naast mij op de grond ligt Amiga in standje ‘na mij de zondvloed’ oftewel op haar linkerzijde, de poten rechtuit en de ogen strak dicht. Ik hoor vanuit de tuin een vreemd geluid, tussen piepen, kermen en grommen in. En de hond had het geluid ook gehoord. Als Amiga normaliter opstaat gaat dat gepaard met moeizaam gekreun en poot voor poot.

Prooi

Dat was nu anders. Als door de bliksem getroffen stond ze binnen een seconde rechtop, oren gespitst, nou ja de eerste drie centimeter, de rest hangt bij haar van nature naar beneden. Ze loopt naar het hekwerk, kijkt en in een oogwenk is ze van de veranda verdwenen richting achtertuin. Zelden heb ik haar zo snel zien bewegen. Ik stond op en zag op de grens tussen het korte en lange gras de kat met de staart van een konijn in de bek, twee poten gehaakt in de dij van het beest dat toch nog enige poging deed om zich van de kat te ontdoen. Dat leek kans te hebben, ware het niet dat de kat de hulp van haar grote vriendin had ingeroepen die zich geen twee keer liet roepen. Amiga greep met haar grote kaken de voorkant van het konijntje vast. Jesus kon zich hierdoor ietsje ontspannen, kennelijk had die zich aan de grootte van deze prooi flink vergaloppeerd.

Toen Amiga het konijntje iets wilde verpakken in haar bek, kreeg dit dier een halve seconde ruimte wat aanleiding voor hem was om zich als een haas, lees konijn, uit de voeten te maken. Amiga sprong er als een hert met gestrekte poten achteraan maar moest toch toegeven aan het feit dat het konijn vandaag niet het haasje zou worden. Teleurgesteld wandelde het span de veranda op.

Laat ik de kat maar iets meer eten geven, vinden de andere beestjes op het land vast niet erg. Het is zes uur, ik rammel wat met de kattenbrokjes en roep ‘Corrie… brokken’.

Zo is de link naar muziek toch weer gemaakt.

Jesus en Amiga

Een week of 6 geleden zaten mijn man en ik te ontbijten op het balkon toen we bijna aangevallen werden door een paar zwaluwen. Ze scheerden vlak over onze hoofden heen. Wat bleek nu, pa en ma zwaluw waren bezig een nestje te bouwen aan de dakrand van ons balkon. Wij waren natuurlijk indringers. Met veel interesse observeerden we de zwaluwen. Prachtig hoe ze zo’n nestje bouwen. Er waren 2 plaatsen waar ze hun ‘bouwstenen’ vandaan haalden.

Na een week was het nestje klaar en kon dus het broeden beginnen. Maar op een nacht werd ik wakker van een hels kabaal. Er vond een conflict plaats op het balkon. Toen ik de volgende ochtend ging kijken bleek een deel van het nest stuk te zijn. Vernield? Zijn zwaluwen afgunstig, koloniaal of agressief? Pa en ma zwaluw gingen dapper aan het werk en repareerden hun nest. Na 5 dagen was het weer hersteld. Kon nu het broeden beginnen?

Er werden eitjes gelegd en volgens mij broedden ze om de beurt. Zeer geëmancipeerd. Na 3 weken zag ik onder het nest lege eierschalen liggen. Dus de kleintjes waren geboren. Pa en ma zwaluw waren erg druk. Soms was de aanvliegroute niet goed en vlogen ze nog een rondje om goed te landen bij het nest. Als de duisternis inviel werd het rustig. Totdat de eerste lichtstralen de nacht liet verdwijnen, dan was het weer een drukte van jewelste.

Als wij ’s avonds met ons wijntje op het balkon zaten en de buitenlamp aan hadden ontstond er een heftig protest. Dus voortaan zaten we zonder buitenlamp en fluisterend op het balkon. We gunnen ze een goede nachtrust.

vogelnestje op het balkon

Na 3 weken slaat echter het noodlot toe. Op zondag 31 juli, ik zat toevallig op het balkon, ineens een herrie en toen ik omkeek zag ik dat het nest naar beneden gevallen was en lagen er 4 vogeltjes op het balkon. Wat nu? Er zat vlak onder de plek waar het nest gezeten had een haak in de muur, dus ik dacht, snel een mandje halen, kleintjes erin en ophangen. Hopelijk zouden pa en ma zwaluw de jongen vinden en ze weer gaan voeren.

Maar helaas, ze zaten ontredderd bij hun verdwenen nest, hevig discussiërend, maar ze zagen hun jongen niet. De kleintjes waren doodstil, waarschijnlijk in shock. Hadden ze maar gepiept dan hadden de ouders ze waarschijnlijk wel gevonden. Ik heb gewacht tot het donker werd en de jongen kregen geen voedsel, hoewel pa en ma wel in de buurt vlogen. Een fout van de natuur of had ik ze op het balkon moeten laten liggen?

Enfin, ik kon ze niet dood laten gaan en besloot ze te gaan voeren. Maar waarmee? Zwaluwen zijn insecteneters, dus eiwitrijk voedsel. Vogels hebben een hoge lichaamstemperatuur en dus ook een hoge verbranding. Nu vliegen er wel wat vliegen in mijn huis rond, maar om nu elke dag op vliegenstrooptocht te gaan, dat zag ik niet zitten, bovendien zouden die hoeveelheid vliegen ook niet genoeg zijn voor de vogeltjes.

Ineens bedacht ik dat het steurenvoer misschien geschikt zou zijn. Een steur vroet in de modder, op zoek naar larven en allerlei andere kleine dieren. Dat voer zou eiwitrijk moeten zijn. Ik besloot dat ik het hiermee zou proberen, wat water erbij om het voer wat zachter te maken. Ook deed ik er nog een rauw ei doorheen. Plakt het wat beter.

Ik pakte het mandje van de muur. Helaas had één vogeltje de val niet overleefd, maar de andere drie schrokten het voer naar binnen. Met behulp van een pincet gaat het prima. Of ze het voer lekker vinden, dat weet ik uiteraard niet. Honger maakt rauwe bonen zoet nietwaar.

Als ik ze uit het mandje pak en op de tafel neerzet doen ze eerst een poepie. Netjes, zo komt er geen ontlasting in het nest. Misschien doen ze normaal hun poepies over de rand van het nest of pa en ma verwijderen de pakketjes.

Nu na drie dagen gaat het goed met de jonge vogels. Ze eten goed en zijn erg actief. Wel heb ik het voedingspatroon enigszins aangepast aan mijn levensstijl. ’s Avonds om 24.00 uur krijgen ze de laatste voeding en ’s ochtends rond zevenen de eerste. 6 uur vind ik een beetje te vroeg. Ongeveer om de 2 uur krijgen ze een hapje. Als het ’s ochtends licht wordt beginnen ze te piepen. Honger…

Ik hoop dat ze over een tijdje uitvliegen en dat ze instinctief weten hoe ze insecten moeten vangen.

Daarnaast leven hier ook nog vele andere dieren. De Iberische smaragdhagedissen, soms wel 30 cm lang. In de paringstijd heeft het mannetje een mooie blauwe kop. De Iberische meerkikkers, die zich dit voorjaar heel erg vermeerderd hebben in onze watertjes in de tuin. De vuursalamanders, prachtige vlinders, herten, slangen. Laatst liep er een wezeltje voor mijn huis langs en een paar jaar geleden hebben we vlak bij ons dorp een paar wolven gezien.

Elke dag valt er wel wat te zien. Schitterend die natuur hier.