Een echte dame is ze, de oudste van ons dorp. Haast elke dag zit ze, als het weer een beetje meezit, aan de voordeur van haar huis, ongeveer in het midden van het dorp. Een vriendelijk vogelgezichtje met ingetrokken tandenloze mond en een neus waarachter je blijft haken als je haar kust. Elke keer als ik er voorbij kom zwaai ik. Vandaag zit ze op mij te wachten in haar mooiste blouse, ze straalt… ik geef haar twee zoenen. Lees verder »
Jarenlang ging ik adresloos door het leven. Ik woonde wel in een huis, in een dorp, aan een weggetje, maar dat weggetje had geen naam. Ik vond dit wel charmant en als iemand mijn adres vroeg zei ik: Ik woon in Maladão. Moest ik mijn postadres opgeven, dan was dit: Maladão, en dan de postcode, Arganil. Lees verder »
In de meeste dorpen en steden in Portugal worden markten gehouden, zo ook in Arganil. Elke donderdag is daar een gezellige markt. Voor ons vaste prik om deze markt te bezoeken als we in Portugal zijn. Lees verder »
Na een zeer warme dag gingen we in de avond een eindje wandelen. We kwamen N. tegen een nicht van onze buurvrouw, die we al eens eerder ontmoet hadden. Lief gezicht, ze ziet er netjes uit, maar jasschort aan, zoals alle vrouwen hier. Het leek haar wel gezellig met ons verder te lopen, ze was toch op weg naar haar zus die in het gehucht C. woont. Lees verder »
Onze schoonmaakhulp lijkt tien levens tegelijk te leiden. Hoe ze het doet is ons een raadsel. “Não há crise” (Maak je niet druk! Het is geen crisis!), lacht ze. “Als ik zou kunnen, zou ik de wereld veranderen.” Een interview met onze bijdehante dorpsgenote Isabel da Conceição André. Lees verder »
Ons huis staat in een een gehucht behorende bij het dorp S. Straatnamen en huisnummers hebben we niet: de postbode weet waar iedereen woont. Bij ons in het gehucht staan zes huizen. Naast ons staat een groot huis te koop, de eigenaars wonen in Lissabon. Lees verder »