Een week of 6 geleden zaten mijn man en ik te ontbijten op het balkon toen we bijna aangevallen werden door een paar zwaluwen. Ze scheerden vlak over onze hoofden heen. Wat bleek nu, pa en ma zwaluw waren bezig een nestje te bouwen aan de dakrand van ons balkon. Wij waren natuurlijk indringers. Met veel interesse observeerden we de zwaluwen. Prachtig hoe ze zo’n nestje bouwen. Er waren 2 plaatsen waar ze hun ‘bouwstenen’ vandaan haalden.

Na een week was het nestje klaar en kon dus het broeden beginnen. Maar op een nacht werd ik wakker van een hels kabaal. Er vond een conflict plaats op het balkon. Toen ik de volgende ochtend ging kijken bleek een deel van het nest stuk te zijn. Vernield? Zijn zwaluwen afgunstig, koloniaal of agressief? Pa en ma zwaluw gingen dapper aan het werk en repareerden hun nest. Na 5 dagen was het weer hersteld. Kon nu het broeden beginnen?

Er werden eitjes gelegd en volgens mij broedden ze om de beurt. Zeer geëmancipeerd. Na 3 weken zag ik onder het nest lege eierschalen liggen. Dus de kleintjes waren geboren. Pa en ma zwaluw waren erg druk. Soms was de aanvliegroute niet goed en vlogen ze nog een rondje om goed te landen bij het nest. Als de duisternis inviel werd het rustig. Totdat de eerste lichtstralen de nacht liet verdwijnen, dan was het weer een drukte van jewelste.

Als wij ’s avonds met ons wijntje op het balkon zaten en de buitenlamp aan hadden ontstond er een heftig protest. Dus voortaan zaten we zonder buitenlamp en fluisterend op het balkon. We gunnen ze een goede nachtrust.

vogelnestje op het balkon

Na 3 weken slaat echter het noodlot toe. Op zondag 31 juli, ik zat toevallig op het balkon, ineens een herrie en toen ik omkeek zag ik dat het nest naar beneden gevallen was en lagen er 4 vogeltjes op het balkon. Wat nu? Er zat vlak onder de plek waar het nest gezeten had een haak in de muur, dus ik dacht, snel een mandje halen, kleintjes erin en ophangen. Hopelijk zouden pa en ma zwaluw de jongen vinden en ze weer gaan voeren.

Maar helaas, ze zaten ontredderd bij hun verdwenen nest, hevig discussiërend, maar ze zagen hun jongen niet. De kleintjes waren doodstil, waarschijnlijk in shock. Hadden ze maar gepiept dan hadden de ouders ze waarschijnlijk wel gevonden. Ik heb gewacht tot het donker werd en de jongen kregen geen voedsel, hoewel pa en ma wel in de buurt vlogen. Een fout van de natuur of had ik ze op het balkon moeten laten liggen?

Enfin, ik kon ze niet dood laten gaan en besloot ze te gaan voeren. Maar waarmee? Zwaluwen zijn insecteneters, dus eiwitrijk voedsel. Vogels hebben een hoge lichaamstemperatuur en dus ook een hoge verbranding. Nu vliegen er wel wat vliegen in mijn huis rond, maar om nu elke dag op vliegenstrooptocht te gaan, dat zag ik niet zitten, bovendien zouden die hoeveelheid vliegen ook niet genoeg zijn voor de vogeltjes.

Ineens bedacht ik dat het steurenvoer misschien geschikt zou zijn. Een steur vroet in de modder, op zoek naar larven en allerlei andere kleine dieren. Dat voer zou eiwitrijk moeten zijn. Ik besloot dat ik het hiermee zou proberen, wat water erbij om het voer wat zachter te maken. Ook deed ik er nog een rauw ei doorheen. Plakt het wat beter.

Ik pakte het mandje van de muur. Helaas had één vogeltje de val niet overleefd, maar de andere drie schrokten het voer naar binnen. Met behulp van een pincet gaat het prima. Of ze het voer lekker vinden, dat weet ik uiteraard niet. Honger maakt rauwe bonen zoet nietwaar.

Als ik ze uit het mandje pak en op de tafel neerzet doen ze eerst een poepie. Netjes, zo komt er geen ontlasting in het nest. Misschien doen ze normaal hun poepies over de rand van het nest of pa en ma verwijderen de pakketjes.

Nu na drie dagen gaat het goed met de jonge vogels. Ze eten goed en zijn erg actief. Wel heb ik het voedingspatroon enigszins aangepast aan mijn levensstijl. ’s Avonds om 24.00 uur krijgen ze de laatste voeding en ’s ochtends rond zevenen de eerste. 6 uur vind ik een beetje te vroeg. Ongeveer om de 2 uur krijgen ze een hapje. Als het ’s ochtends licht wordt beginnen ze te piepen. Honger…

Ik hoop dat ze over een tijdje uitvliegen en dat ze instinctief weten hoe ze insecten moeten vangen.

Daarnaast leven hier ook nog vele andere dieren. De Iberische smaragdhagedissen, soms wel 30 cm lang. In de paringstijd heeft het mannetje een mooie blauwe kop. De Iberische meerkikkers, die zich dit voorjaar heel erg vermeerderd hebben in onze watertjes in de tuin. De vuursalamanders, prachtige vlinders, herten, slangen. Laatst liep er een wezeltje voor mijn huis langs en een paar jaar geleden hebben we vlak bij ons dorp een paar wolven gezien.

Elke dag valt er wel wat te zien. Schitterend die natuur hier.

Graniet

Zo was Jetty, die hier in juli was, gefascineerd door alle glinsteringen die je in het graniet ziet. Of dat nou het graniet is waar de huizen mee gebouwd zijn of de rotsblokken die hier en daar verspreid liggen in het landschap, overal glinstert het. Het spat er vanaf. Zij ging op zoek naar wat die glitters veroorzaakt en ze vond heel veel stukjes mica. Zij heeft dit mica verwerkt in haar schilderijen en ook heeft ze er sieraden mee gemaakt. Een schitterend idee en haar werken kregen hierdoor een extra dimensie.

Foto: Lukkien Hoiting

Nieuwsgierig geworden ging ik ook eens op zoek naar dit materiaal en vond wat kleine stenen, waarin dit mica zat. Toen ik het eruit wilde halen bleek dat een derde van die steen uit mica bestond. Het waren allemaal dunne plaatjes mica die op elkaar lagen. Het was net een micaboekje dat opgesloten zat in zo’n steen, heel grappig.

Mica

Mica is niet alleen om naar te kijken of er kunst mee te maken, het is een veelzijdig materiaal, o.a. bestand tegen hoge temperaturen en het kent vele industriële toepassingen. Het wordt gebruikt voor het beschermen van kabels die bestand moeten zijn tegen oververhitting, bijv. door brand. Velen van u herinneren zich vast nog wel het micaraampje in de kolenkachel vroeger waardoor je kon zien of de kolen nog brandden.

In sommige merken tandpasta wordt witte mica in poedervorm verwerkt: dit polijst het tandoppervlak en geeft een als prettig ervaren glittering aan de pasta.De reflecterende eigenschappen van mica’s worden ook gebruikt in bijvoorbeeld haarlak en lippenstift.

Foto: Lukkien Hoiting

Thema

De kleur bruin staat voor de aarde en in de toespraken werd dit benadrukt. Ik heb niet alles begrepen van de speeches, want mijn Portugees is nog niet wat het zou moeten zijn. Er zijn 40 deelnemende kunstenaars uit Portugal, Spanje, Duitsland, Verenigd Koninkrijk, Nederland en Amerika. Hun werken zijn gebaseerd op dit thema. Op het moment van de opening ontbraken er nog heel veel werkstukken.

Fotopresentatie

Tijdens de officiële opening kon men zich tegoed doen aan een hapje en een drankje. Na de toespraken was er een fotopresentatie van een Amerikaanse kunstenaar. Helaas haperde het computerprogramma en kon maar de helft bekeken worden. De foto’s gaven beelden weer van de mens in de natuur, zoals sporen op het strand.

Blaren

Na deze presentatie begaf men zich naar het dakterras om verder te borrelen. Een aantal deelnemers kreeg een stuk nylondraad met daaraan een houtje bevestigd, dat men boven het hoofd moest ronddraaien. Hierdoor ontstonden er verschillende toonhoogtes. Dit stond symbool voor de aardse geluiden Helaas moesten sommigen dit bekopen met blaren, vanwege het nylondraad. Een viertal mensen maakte muziek met blaasinstrumenten. Het geheel maakte toch een ietwat rommelige indruk. De drank en de hapjes voerden de boventoon, maar misschien hoort dat wel bij kunstenaars.

De expositie duurt tot 15 december. Toen ik er een aantal dagen later kwam, stonden en hingen er veel meer werkstukken. Ik kan dan ook zeggen dat het een zeer interessante en boeiende expositie is.

"The brownside of life", mijn werk dat op de tentoonstelling staat. Foto: Lukkien Hoiting

Hieronder enkele werkstukken van andere kunstenaars.

Foto: Lukkien Hoiting

Foto: Lukkien Hoiting

Foto: Lukkien Hoiting

Link

Ecomuseum te Montalegre

foto: Lukkien Hoiting

Er waren 4 volgelingen, 4 jongens uit dit dorp, die allemaal een rood gewaad aan hadden. Een van hen had een koperen potje bij zich, hoe dat genoemd wordt weet ik niet, waarin het water zich bevond dat uitgesprenkeld zou worden in de huizen.

Een andere volgeling had een klein kruisbeeldje bij zich dat versierd was met narcissen. Omdat ons huis zich naast de kerk bevindt, waren wij als eerste aan de beurt. Wij, de seminário, de volgelingen en nog enkele dorpelingen gingen ons huis binnen, waar de seminário een gebed opzei en er wat water gesprenkeld werd. Vervolgens moesten wij het kruisbeeldje zoenen. Mijn man weigerde dat. Als niet gelovigen is het al heel wat dat we aan dit schouwspel meedoen. We hadden een envelop met geld klaar liggen, want je betaalt ervoor. Dat geld verdween in een rood papieren zakje van één van de volgelingen.

foto: Lukkien Hoiting

Vervolgens ging de hele stoet door het dorp om alle huizen te zegenen. Een zandpad was door het slechte weer van de laatste tijd nogal modderig, dus besloten de hoogwaardigheidsbekleders een omweg te maken via het hoger gelegen akkerbouwland. Je moet er wat voor over hebben en een modderig wit gewaad komt de reinheid natuurlijk ook niet ten goede. De groep dorpelingen wachtten bij ieder huis totdat het gezegend was om vervolgens naar het volgende huis te trekken.

foto: Lukkien Hoiting

Sommigen wensten je een goed paasfeest, nadat hun huis gezegend was, anderen deden dit daarentegen weer niet. Ook stond bij sommige huizen na de zegening de eigenaresse buiten met een schaal met gesorteerde eitjes en was het de bedoeling dat iedereen een eitje nam. Mijn achterbuurvrouw had in huis een prachtige paastafel gemaakt, met op de hoeken een sinaasappel en in het midden 2 kaarsen en 2 schaaltjes met eitjes, uiteraard uitgestald op een prachtig geborduurd tafelkleed. Zij was er erg trots op.

Nadat ongeveer 20 huizen gezegend waren, eindigde de stoet bij de kroeg om te drinken op dit heilige gebeuren en voor een gezellig samenzijn. De seminário deed buiten zijn gewaad uit en vertrok naar het volgende dorp. En nu maar hopen dat het gebed werkt en dat we inderdaad gespaard blijven van allerlei ongelukken en ziektes.

Een houtskoolportret van Jit Nieuwenhuis.

Iedereen in het dorp werkt mee en dat is fantastisch. In april als alle 50 portretten gemaakt zijn volgt er een expositie in het eco museum van Montalegre. Uiteraard nodigen wij hier alle dorpelingen voor uit en maken we er een feest van. Want dit is een uniek project.

Jit Niewenhuis heeft van 1970 tot 1975 gestudeerd aan de kunstacademie te Arnhem. Ze werkt met olieverf op linnen, aquarel en met gemengde technieken. Haar werken zijn figuratief, abstract, expressief en dynamisch. Jit exposeert zowel in het binnenland als het buitenland. Zo heeft ze exposities gehad in China en Amerika.

Een schilderij van Jit Nieuwenhuis.

Aan het werk ...

... aan een houtskoolportret van één van de dorpelingen.

Een vrouw uit het dorp poseert voor een portret.

Het resultaat.

Links

www.jitnieuwenhuis.nl
Voor meer informatie over Jit Nieuwenhuis

www.hobero.net
Voor informatie over het woon/werkatelier in Penedones.