Aan de N17 naar Oliveira do Hospital, ter hoogte van Senhor das Almas, staat De Klomp, een grote winkel met tweedehands spullen, die tot in de verre omtrek bekend is. Suzanne Smeijer is, samen met haar man Jan, de eigenaar. Tot een paar jaar geleden voerden zware meubels de boventoon, nu ademt de grote hal een lichtvoetiger sfeer. Het kleurrijke assortiment beweegt met de portemonnee van de klanten mee.

Op een koude, maar zonovergoten middag in februari meld ik me bij de grote glazen toegangsdeur. Suzanne leidt me rond in de onverwarmde hal, waar vitrines staan met glaswerk, snuisterijen, kaarsen en hebbedingetjes – alles op kleur gesorteerd. Gordijnen hangen kunstig aan een molen en daarachter liggen kleurrijke kussens voor tuinstoelen decoratief uitgestald. Voor de zware kasten, de zitbanken en stoelen is een aparte plek gereserveerd.

Korfbal

Suzanne Smeijer werd in 1966 geboren in Zijp, oftewel ‘Het Openbaar Lichaam Zuidelijke IJsselmeerpolders’, wat later Dronten werd. Hoewel haar ouders niet de eerste bewoners waren in de nieuwe polder, dat waren de boeren, heerste er wel een pioniersgeest: “Mijn ouders kwamen uit de Achterhoek en werden eerst gescreend voordat ze naar Zijp mochten verhuizen. Men wilde er mensen die ondernemend waren en mee wilden helpen het verenigings- en kerkleven op te bouwen. Zodoende zat ik op school met kinderen uit alle provincies. Toen vond ik dat heel normaal, maar later besefte ik pas hoe bijzonder het was om in de IJsselmeerpolder bevriend te zijn met kinderen die bijvoorbeeld met een zachte g spraken.”

Haar vader was bouwvakker, terwijl haar moeder een praktijk als pedicure aan huis had. Daarnaast deden zij veel vrijwilligerswerk.

Suzanne ging eerst in Dronten, en later in Kampen naar de middelbare school, 17 kilometer heen en 17 kilometer terug op de fiets. “Ik deed ook veel aan korfbal, op hoog nivo. De sport was mijn lust en leven.” Ze doorliep de Pedagogische Academie en ging in Steenwijkerwold op kamers. Ze vond na haar examen snel werk als lerares, eerst in Lelystad, later in Almere-Haven en in Almere-Stad. “Daar zaten veel Amsterdammers, die in de overloopgemeente kwamen wonen, maar als polderkind bleef Amsterdam voor mij de Grote Stad: echt een dagje uit.”

Suzanne klom van lerares op tot adjunct- en vervangend directeur en deed veel aan interne begeleiding van leerkrachten. Na tien jaar Flierefluiterschool ging ze naar de Kaardebolschool, maar inmiddels had ze haar man Jan leren kennen.

Matrozen

“Jan had een industriële wasserij. Hij had twintig mensen in dienst en waste vooral voor hotels in Amsterdam en omstreken. We woonden toen in Nederhorst den Berg.” Suzanne hielp onder andere met de boekhouding en begon een dag minder op school te werken. Na enige tijd was het schoolwerk niet meer met de wasserij te combineren en zegde ze haar baan in het onderwijs op. “Maar ik gaf bijvoorbeeld nog wel eens wasles aan matrozen. Als een schip naar de Tropen moest, leerde ik de bemanning hoe ze hun overhemden hagelwit en de boorden gesteven konden krijgen! Erg leuk was dat.”

Op 23 april 2001 sloeg echter het noodlot toe: ’s ochtends vroeg brandde de wasserij af. De woning van Jan en Suzanne lag erboven en ook daar bleef niets van over. “We waren hard bezig geweest met werken en investeren en net toen we dachten dit gaat ons jaar worden, gebeurde dit.” Daarna de afwikkeling met de Arbeidsinspectie, met de klanten en de werknemers wat nog geruime tijd duurde. Suzanne en Jan wilden niet opnieuw een wasserij beginnen, maar wat dan wel?

“Jan was al eens in de Algarve geweest. Ik hoefde niet perse in Nederland te blijven, maar wilde wel op een redelijke reistijd van mijn familie wonen. Bij de kapper las ik in VT Wonen een artikel over een quinta in de buurt van Oliveira do Hospital. Ik ben altijd al gek van de bergen geweest, dus we reisden af en werden meteen verliefd op de plek waar we nu wonen.” Anderhalf jaar na de brand trokken ze in hun inmiddels verbouwde huis: “Alles wat we nog over hadden paste in een aanhangwagen, dus dat was simpel. We begonnen helemaal opnieuw”.

Voor Suzanne duurde de rust niet lang. Al snel kwamen de muren op haar af. Ze kon aan de slag bij de toenmalige Nederlandse eigenaar van de tweedehands meubelzaak aan de N17 en begon in de hal ernaast ‘Suzanne Curiosidades Holandeses’. Na een tijdje namen Jan en Suzanne de meubelzaak over.

Bric à brac

Een paar keer per jaar reist Suzanne naar Nederland en België om inkopen te doen en afspraken te maken met toeleveranciers. “Ik koop niet veel meer bij kringloopwinkels, dat wordt, met de toenemende populariteit van goedkope winkels in Nederland, steeds moeilijker. Toch lukt het nog steeds om goede spullen te vinden en eens in de zoveel tijd wordt er een volle vrachtwagen gelost. 95% van onze klanten zijn Portugezen, de rest bestaat uit Nederlanders en Engelsen. Vanwege de crisis, die eigenlijk al in 2007 begon, zie je een verschuiving in het bestedingspatroon: van de relatief dure meubels naar bric á brac: koperen spullen, glaswerk, tafellinnen, rolgordijnen, kaarsen enzovoort. Onze insteek is: een winkel voor alle portemonnees.”

Suzanne Smeijer, eigenaar De Klomp. Foto: Josephine van Bennekom

Aan alles wat uit Nederland komt, kleeft voor Portugezen een soort kwaliteitslabel, vertelt Suzanne: “Dat we Nederlanders zijn, geeft een positieve uitstraling. We behandelen mensen respectvol, zowel klanten als de twee mensen die we in dienst hebben. We maken een praatje als mensen aangeven daar behoefte aan te hebben. Ruilen is altijd mogelijk, we maken nergens een probleem van en we doen wat we beloven. Die interactie is belangrijk, zo bouw je een band op met je klanten. Dan maken ze mond tot mond reclame en komen ze terug.”

Eigen ondernemerschap

Dus je hebt veel contact met Portugezen?
“Ja, voor het overgrote deel. Door de winkel en ook privé, al zijn we toch wel heel erg op onszelf.”

Hoewel de winkel een aanwinst is voor Oliveira do Hospital en omstreken, hoort ze als ondernemer weinig tot niets van de gemeente. “Portugal is niet zo vriendelijk voor ondernemers, vind ik. Soms verzucht ik: wat doen we hier? Als we alle ondoorgrondelijke regels precies hadden gevolgd, waren we nooit zo ver gekomen.

We dragen economisch gezien ons steentje bij en gaan er vanuit dat de winkel nog een lang bestaan kent, maar dat zal dan vooral komen dankzij onze eigen vindingrijkheid en ondernemerschap.”

De Klomp op Facebook

Portugal Portal staat sinds kort op de kaart van WereldExpat Blogging. Op deze kaart vind je blogs van Nederlanders en Vlamingen in het buitenland.

Deze kaart is gemaakt door Radio Nederland Wereldomroep in samenwerking met de Stichting NOB en het Ministerie van Buitenlandse Zaken, naar een idee van Paul Bosman.

Portugal Portal staat op de kaart bij Lissabon: http://maps.rnw.nl/expats/

Klik op de kaart om naar de WereldExpat kaart te gaan.

WereldExpat magazine

Radio Nederland Wereldomroep geeft ook een magazine uit. Dit WereldExpat Magazine is dé digitale nieuwsbrief voor Nederlanders in het buitenland. De gratis nieuwsbrief wordt wekelijks naar abonnees gemaild en staat boordevol verhalen over en voor Nederlanders die in het buitenland wonen en werken. Maar ook de vertrekkende en teruggekeerde Nederlander zal een schat van informatie vinden.

Neem gratis een abonnement op WereldExpat Magazine. Aanmelden kan via de website:
http://www.rnw.nl/nederlands/article/wereldexpat-magazine

Ook nóg gedurfder werk komt te berde: complete nieuwbouw van tot in detail uitgewerkte dromen. Laatst was de complete opvulling van een vallei met houten bungalows – voorwaar geen niemendalletje –  hét onderwerp aan de koffiebar van een oranje getinte boodschappenhal.

Namen van bouwers, hun prijsbeleid en arbeidsmoraal komen vaak centraal in de gesprekken. Ook staand op straat tijdens de wekelijkse ‘feira’ worden reputaties tegen een soms onbarmhartige licht gehouden. Want, zeg nu zelf: iedereen heeft wel minimaal één klusje uit te voeren. Is er geen slecht sluitende deur, dan lijden we aan lekkende leidingen of goten, krakelerend stuukwerk of uit blauwe kranen gutsend warm water en o contrário’.

Meldpunt

Maar er zijn veel klachten op te vangen. Er bestaan ook in ons tweede thuisland vreselijk aardige construtoresdie zeer duur calculeren. Eveneens horken die prachtig werk leveren tegen schappelijke bedragen, weliswaar flink over de rand van de opleverdatum, maar toch… Er bestaan ook zwerfbouwers, meestal Britse dertigers die in ‘vans’ met paardenstaart en zwangere vrouw alles tussen Trás-os-Montes en Algarve afstropen naar tobbers met twee linkse handen. Kijk hier voor uit. Een meldpunt voor klachten over Britse klusjesmannen hoeft nog nét niet. Maar ze kamperen gratis in de tuin, eten steeds mee en willen tenslotte geld van u lenen. Praat ineens geen Engels meer of zeg “See you next year” en zwaai Bonny en Clyde uit tot ze helemaal verdwenen zijn. Hou het Portugees of maak anders een deal met buren en vrienden.

Portugese klusjesmannen vernieuwen een dak

Wie voor Portugees kiest, moet beseffen dat de factor tijd in dit land een nogal rekbaar begrip is. Vele opdrachtgevers hebben dagen, wéken, uit het raam moeten kijken, afspraken moeten afzeggen voor dat verrekte bouwteam of die lakse klusjesman die maar niet op tijd kon komen. Heel wat mensen zijn witter en chagrijniger geworden. Ik ken iemand die uit ergernis over de weigerachtigheid van de bestelde vakman fysieke klachten kreeg en later nog erger. Zijn weduwe heeft de man afbesteld.

Volgende week

Eigen ervaring is er plenty. Eerst was er een Mário, een aanbevolen man met een prachtig gebit en aan de rechterhand maar twee vingers. Een prima timmerman, zo verwezen zijn vrienden naar dit kleine tekort. Maar deze ook nog eens allervriendelijkste Mário kwam nooit of  te nimmer met gereedschap aandragen. Wel met drankjes in het café, waar hij zo ongeveer sliep. Ja, volgende week had hij tijd. Steeds maar weer.

Uiteindelijk heeft mijnheer Pinto het karwei geklaard. Hij had de maximale hoeveelheid vingers nog, maar zat slecht in zijn tanden. Beter dus dan andersom, redeneerde ik. De aflevering van het bestelde houtwerk werd na toch wel een half jaar pas een feit. In twee delen kwam de opdracht tot uitvoering. De president van Sporting Lisboa moest voor het huis in zijn geboortedorp al het tuinmeubilair gerepareerd hebben. Nou, ik moest natuurlijk wel begrijpen dat zoiets prioriteit had. Zeker nu de club het in de competitie op dat moment zo leuk deed.

Betalen

Nu die kippenhokdeur zo mooi gemaakt is – en de leg erachter beter dan ooit verloopt – zit ik met een nieuwe probleem. Er is nog steeds geen eurootje betaald, maar dit niet uit rancune. Telkens als ik mijneer Pinto naar de factura vraag, lacht hij innemend, opent in zijn naar tropisch regenhout geurende werkplaats een laatje, blaast er met kracht de houtkrullen uit en gaat mompelend een kwartier in dit heilige-der-heilige zitten graaien. Alles wat een modern bedrijf in zijn computer heeft opgeslagen, zit aan losse brieven, papiertjes en vodjes in dat laatje. Behalve de rekening van die vuren kippendeur. Die komt maar niet voor de dag. Maar dan bij het tappen van zijn eigengemaakte tinto belooft Pinto – smakkend met zijn volle lippen – volgende week een nieuwe nota aan huis te brengen. Saúde!

Winy Schalke is de vrouw achter het bureau Alva Design, dat gevestigd is in Portugal en in Nederland. Winy maakt als grafisch vormgeefster websites voor bedrijven en particulieren, geeft drukwerk een gezicht en publiceert op haar blog gratis adviezen over internetten, e-mailen en het onderhoud van websites.

Winy Schalke in haar kantoor met op de achtergrond het door haar vormgegeven promotiemateriaal voor de Carrièredagen van de Universiteit Utrecht. Foto: Josephine van Bennekom

Op een regenachtige dag ontvangt Winy me in een gloednieuw Centro Empresarial e Tecnológicodat grenst aan de markt in Arganil. Haar werkruimte biedt een fenomenaal uitzicht op de platanen van het verlaten marktplein en de dreigende wolkenluchten boven de Serra da Estrela

Trots

Ik wil Winy interviewen omdat ik de door haar vormgegeven websites bewonder, zoals die van Trans Serrano, een Portugese organisatie die wandel- en kayaktochten organiseert. De site ziet er aanstekelijk uit. Die van De Parel van Zuilen geeft weer een sjieke en ingetogen indruk, terwijl de ParkPeddelaars (‘100% peddelpret tussen de eenden’) juist een heel vrolijke site hebben. Het is duidelijk dat Winy zich goed kan verplaatsen in de opdrachtgever, met heldere en aanlokkelijke websites als resultaat. Wie is deze zelfstandig onderneemster?

“Ik ben in 1957 geboren in Den Haag, maar woonde later in Noord-Brabant. Daar wonen mijn ouders nu nog. Ik studeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten en aan het Grafisch Lyceum in Utrecht. De computer en internet kwamen in die tijd net een beetje in zwang en ik maakte me  al snel de opmaaktaal HTML eigen. Daar heb ik nu – bij het maken van websites – nog steeds profijt van. Ik ontmoette mijn man Wouter en we kregen twee dochters. Ella, de oudste, heeft sinds kort een marketingbaan in Lissabon; Loes studeert forensische psychologie in Coimbra. Ze waren 10 en 8 jaar toen ze met ons naar Portugal emigreerden en ze zijn helemaal ingeburgerd. Ik ben hartstikke trots op ze!”

Liefde op het eerste gezicht

Hoe kwamen jullie in Portugal terecht? “Dat was puur toeval. We hadden wat geld gespaard en we wilden ergens op een warme plek wonen. Via de Alentejo reisden we naar de Beiras en stuitten hier vlakbij op een ruïne. We waren meteen verkocht, het was liefde op het eerste gezicht. Tussen 1995 en 1999 hebben we vanuit Nederland de ruïne geleidelijk laten verbouwen tot een woonhuis. Dat ging natuurlijk met vallen en opstaan. De kinderen gaven de doorslag voor de definitieve emigratie, die waren meteen enthousiast en zijn ook snel ingeburgerd. Ze hadden de taal binnen een half jaar onder de knie.”

Netwerken

Winy heeft vanaf 1991 een eigen vormgevingsbureau en behield na haar verhuizing veel van haar oorspronkelijk Nederlandse opdrachtgevers. “Je moet altijd blijven netwerken en dat vind ik ook leuk. Ik ga drie of vier keer per jaar naar Nederland. Tussen een weekend bij mijn ouders en een weekend bij mijn schoonouders in plan ik mijn zakelijke afspraken. Ik ontwikkel websites met een content management systeem. Dat betekent dat  ik het raamwerk lever en de opdrachtgevers vervolgens heel gemakkelijk de inhoud kunnen toevoegen en actualiseren. Via internet is de uitwisseling van ideeën en ontwerpen zo gemakkelijk tegenwoordig.”

Anders dan bij de voorbereiding van haar huwelijk in Portugal (“We wilden toch wat meer zekerheid, ook voor de kinderen, maar we hadden oneindig veel papieren nodig”) was de oprichting van haar eenmansbedrijf in Portugal een fluitje van een cent. Arganil heeft duidelijk het beste voor met ondernemende mensen.

Heb je ooit spijt gehad van je beslissing om naar Portugal te emigreren, vraag ik Winy dus eigenlijk tegen beter weten in.

“Nee, nooit. We hebben ons huis gekocht van iemand in het dorp en die woont nog steeds om de hoek. De verbouwing is gedaan door plaatselijke aannemers. Jongens uit het dorp hielpen later het zwembad bouwen. We krijgen kippen en groenten van de buren en worden uitgenodigd voor feestjes. Voor zover je er als buitenlander bij kunt horen, horen we erbij.”

Wereldburger

Winy heeft een vol leven. Naast haar werk voor verschillende Nederlandse en Portugese bedrijven en particulieren en het bijhouden van haar eigen website publiceert ze op Portugal Portal lezenswaardige columns van uiteenlopende schrijvers. Bovendien is ze een van de drijvende krachten achter de Women International Group Coimbra (WING). Ze voelt zich dus helemaal senang in Portugal? “Ja zeker, maar ik ben dan ook een heel optimistisch mens! We werden in het begin wel eens op het verkeerde been gezet door de gewoontes in Portugal. We kregen tegenstrijdige adviezen over bijvoorbeeld het snoeien van de olijfbomen. Iedereen heeft zijn eigen methode en je doet het dus altijd verkeerd! Maar ook daar wen je aan. Ik geniet van het feit dat ik zo uit mijn huis de natuur in kan lopen. En het gekke is: als ik in Nederland op de fiets zit, voel ik me ook daar weer thuis. We zijn dus eigenlijk wereldburgers geworden.”

Voel je iets van de economische crisis in je werk?

“Nee, helemaal niet. Ik chat er vaak over met collega’s. We merken dat grote bedrijven steeds meer opdrachten gunnen aan kleine ontwerpbureaus, dus dat is erg prettig voor mij. Ik heb net een opdracht van de Epilepsie Vereniging Nederland gekregen voor hun hele huisstijl en website. Het wordt een website vol informatie van en voor mensen met epilepsie en direct betrokkenen.”

Aan het eind van het interview lopen Winy en ik nog even mijn website www.quintadamoenda.com door. Ze geeft bruikbare tips voor verbetering: “Dat vind ik eigenlijk het leukste om te doen: het verbeteren van bestaande websites. Met kleine veranderingen sorteer je al een groot effect. Daarom vind ik het ook fijn om kennis te delen, want daar krijg je alleen maar tevreden klanten voor terug.”

Zie voor de website van Winy Schalke en de contactgegevens: www.alva-design.com

Ik was er destijds van overtuigd dat dit mijn eerste en laatste bezoek zou zijn aan deze streek. Soms lopen dingen anders dan je denkt. Wanneer ik de liefde van mijn leven tegen het lijf liep, die interesse had in een huis, nota bene gelegen in West-Algarve, kon ik niet vermoeden dat dit in korte tijd mijn meest favoriete woon- en werkomgeving zou worden.

Er is haast bij de verkoper. Binnen ‘no time’ sta ik op een plek met magistraal uitzicht over de Algarve en de Atlantische Oceaan met een deadline van 3 dagen: Hier wonen of niet!

Ontdekken

Nu woon ik er alweer een kleine 5 jaar en bestier samen met mijn man een B & B in het weelderige Serra de Monchique. De Algarve heeft zich geopenbaard als één grote schatkist waar elke keer weer iets nieuws valt te ontdekken aan natuurschoon en verrassende dorpjes. Als kinderen in een snoepwinkel wandelen mijn man en ik, eerst nog met kaart maar al snel onze neuzen volgend, om onze omgeving te verkennen.

Onze Casa staat op de zuidelijke helling van de berg Foia, het hoogste punt van de Algarve, omgeven door beschermd natuurgebied met subtropische begroeiing. Het vulkanische berggebied bevat veel natuurlijke bronnen. Zo hebben wij onze eigen watervoorziening met zuiver mineraalwater direct uit eigen bron. Dit water wordt overal voor gebruikt, zelfs als drink-, douche- en zwemwater.

Het voordeel van de hoge ligging van ons huis is het prachtige uitzicht over de kustlijn. Met het blote oog zie ik de Ferry op zondag en donderdag wegvaren naar Madeira.

Monchique

Wij wonen 5 kilometer verwijderd van het pittoreske stadje Monchique met zijn witte muren en karakteristieke schoorstenen, waar smalle straatjes verrassende uitzichten bieden op de bergruggen. Monchique heeft nog een relaxte en authentieke sfeer, die doet denken aan vervlogen tijden terwijl men kan genieten van alle moderne voorzieningen. In het begin misten wij onze koffieroom Anne en Max in Haarlem. Al snel vonden wij een soortgelijke tearoom in de hoofdstraat met bagels, huisgemaakte taarten, verse sappen, zuivere koffie en thee van kruiden uit eigen tuin.

Geuren en kleuren

Wat mij destijds het meest opviel was dat onze omgeving een weldaad was en is voor de zintuigen. Zelfs in winter raak je bezwangerd door de heerlijke geuren van de eucalyptusbomen, rozemarijn, de steenroos en lavendel. Het gehele jaar door staan bomen en planten in bloei. Daarbij nog het sterke zonlicht wat prachtige kleurcontrasten geeft en natuurlijk niet onbelangrijk, aangename temperaturen het gehele jaar door. Op dit moment sta ik versteld van de mooie rood tinten van de kerstster, Aloë Vera, kakivruchten en felle Cannas.

Alleen al in de Serra de Monchique vindt men een diversiteit aan 1100 verschillende planten waarbij een groot gedeelte inheems is. Naast dat de stilte hier rustgevend is, word je ook erg relaxed van al het groen. Menig boomsoort verliest in de winter niet zijn blad, zoals; de kurkeik, eucalyptus, mimosa, acacia, citroen-, sinasappel- en dennenboom.

In tegenstelling tot de kust blijven de terrassen hier in de zomer helder groen, omdat het gebergte Monchique één grote waterbel is waaruit allerlei heilzame bronnen en beekjes voort komen. In de tijd van de Romeinen ontwikkelde Caldas de Monchique zich als een kuuroord. In de 19de eeuw kwamen vooraanstaande lieden en leden van de Koninklijke familie hier naar toe om er een bad te nemen voor hun gezondheid.

We genieten hier een verscheidenheid aan landschappen. Neem nu onze ‘Hof van Eden’ wandeling. Je doorkruist de vallei van Monchique via ezelspaden, over beekjes van het ene terras naar het andere. Je kunt hier je handen uitreiken om ze te vullen met sinasappels, pruimen, kaki’s, kiwi’s, kersen, vijgen, perziken en granaatappels.

Landbouw

Hier en daar worden grote rood/groene paprika’s, kool, zoete aardappels en tomaten verbouwd. De mensen bedrijven traditionele landbouw op kleine schaal. Ze hebben te weinig geld om apparatuur aan te schaffen om concurrerend te zijn volgens Europese maatstaven. Men gaat hier terug naar de ouderwetse ruilhandel: ‘Ola Paulo, heb jij nog een zwart zwijn (porca preto) voor mij?’ ‘Dan help ik jou het gehele jaar door aan aardappelen.’

De lokale bevolking is soms nog aan het rekenen in escudo’s. Ze zijn wars van de Europese wetgeving. Tijdens een wandeling naar de top Foia, met weidse uitzichten over de west- en zuidkust en de Alentejo, komen we João tegen met zijn kudde van 80 geiten. Deze worden bij elkaar gehouden door het stamhoofd, de bok.

‘Bom dia João, como esta?’
‘Mas o me-e-e-nos (’t gaat wel). Niets alarmerends, want dit antwoord is hier standaard. Als mij gevraagd wordt hoe het mij vergaat zeg ik: ‘Óptimo!’ (geweldig!) en dan kijkt men mij meewaardig aan.
‘João, wat doe je met al die geitenmelk?’
‘Dona Ana, soms moet ik liters weggooien, ’t gaat zo de waterafvoer in,’ antwoordt hij spijtig.
‘Maar dat is zonde, ik kan kaasjes van je kopen!’ roep ik enthousiast.
‘Senhora, ik heb geen koelingssysteem, zoals wordt voor geschreven door …’ ( en gebaart met zijn hand richting Brussel). ‘Als je niet voldoet aan de regels, krijgt je product geen label. Restaurants zijn bang voor de keuringsdienst van waren.’
‘Maar u gooit toch niet iedere dag kostbare geitenmelk weg?’

De herder zwijgt en dan ineens met een abrupt ‘Bom dia’ keert hij zich om en klimt als berggeit met gevolg omhoog richting Foia. Ik sta hem nog verbouwereerd na te staren. Waarschijnlijk verkoopt hij geitenkaas illegaal maar kent hij mij niet goed genoeg om dat te openbaren. Tenslotte ben en blijf ik ‘estrangeira’ (een vreemdelinge). Als bergvolk wordt hier veel verzwegen naar elkaar, maar wel achter andermans rug gesproken. De lokale bevolking is uiterst vriendelijk, maar integreren kost tijd.

Kust

En dan heb ik nog niet eens gesproken over de ruige ongerepte Westkust met gezellige originele Portugese badplaatsjes zoals Monte Clerigo, waar je leuke terrasjes hebt en heerlijke verse Portugese taartjes kunt eten bij ‘A Rede’. Om maar niet te spreken over de magische Zuidkust met zijn prachtige goudgele rotsformaties, met als ‘highlight’ de kliffen tussen Benagil en het kapelletje Senhora da Rocha.

Adembenemend is het stadje Silves met zijn Moorse burcht en rijk verleden. Daar kun je door sinaasappelplantages lopen en je te goed doen aan het verse sap die nog de koelte van de nacht in zich draagt.

Ach ja, en heel veel meer, maar daar schrijf ik over een andere keer.