Vanmiddag kwamen onze buurvrouwen Piedade en haar zus Inocência weer eens langs, met hun schapen. Het zijn er nog maar zes. Vroeger kwamen de dames altijd met z’n vieren. Maar Maria, de andere zus van Piedade, is vorige maand overleden (vandaar dat nu behalve Piedade, die al jaren weduwe is, ook Inocência in het zwart is gekleed) en de vriendschap met Olinda is over, waarom weet ik niet.

Uit de zakken van hun zwarte schorten toverden zij zowat een kilo heerlijke mandarijnen, van de boom van Piedades jongste dochter, Cristina.

Piedade heeft, samen met haar zus en broer, vroeger in ons huis gewoond. Wij hebben de quinta van haar gekocht. Nog steeds heeft zij veel saudade (het Portugese woord voor heimwee, waar veel fado’s over worden gezongen) naar deze plek uit haar jeugd. Het weiden van de schapen is dan een goede gelegenheid om weer eens herinneringen op te halen.