Maria de Medeiros (Lissabon, 1965) is een Frans-Portugese actrice die in Europese en Amerikaanse films te zien is. Binnen de Portugese cinema slaat ze een brug tussen de nationale film en het internationale podium. Ze behoort tot de generatie Portugese kunstenaars die na de dictatuur opgroeide.
Ze vertegenwoordigt een meer toegankelijke, emotionele en internationaal gerichte stroming binnen de Portugese film. Ze is politiek en cultureel bewust en ziet film als een middel tot historisch geheugen en reflectie.
Ik had nog nooit van haar gehoord, totdat ik de briljante film Reflet d’un diamant mort zag.
Ze brak internationaal door in de wereld van de film met de kleine maar memorabele rol van Fabienne in de cultfilm Pulp fiction van Quentin Tarantino. Ook speelde ze de rol van Anaïs Nin in Henry & June, en was ze te zien in The saddest music in the world van de Canadese regisseur Guy Maddin.
Nieuwe films en series
Het blijkt dat ze ook nu nog zeer actief is, want de komende tijd verschijnen er diverse films waarin ze te zien is als actrice, zoals No one will know (Le roi soleil) van de Fransman Vincent Maël Cardona en The Portuguese house van de Spaanse Avelina Prat.
Ook speelt ze in de serie Vindima van de Portugees Luís Galvão Teles, die momenteel in de postproductie is. Het is een verfilming van het gelijknamige verhaal van Miguel Torga over de druivenoogst in de Douro, niet als een idyllisch tafereel, maar als een zware strijd tegen honger, vermoeidheid en sociale ongelijkheid.
Auteurscinema
De Medeiros staat bekend als iemand die graag samenwerkt met onafhankelijke filmmakers en ze heeft een voorkeur voor auteurscinema, een filmstijl waarbij de regisseur een eigen artistieke stempel, met visie en thematiek, drukt op de film, zoals Tarantino en natuurlijk Godard en Truffaut van de nouvelle vague van de jaren ’50. Deze cineasten hebben vaak veel controle over het gehele proces en schrijven zelf de scenario’s.
Maatschappelijk geëngageerd
Ze heeft een subtiele en intellectuele speelstijl. Als regisseur en actrice werkt ze regelmatig in lusofone producties en kiest ze dan voor rollen die maatschappelijk of politiek geladen zijn, de vrouwelijke subjectiviteit centraal stellen en niet commercieel, maar artistiek en inhoudelijk gedreven zijn. Een recent voorbeeld hiervan is de speelfilm À nos enfants, die thema’s als moederschap, gender en generatieconflicten onderzoekt. Een deel van de opnames vond plaats in Rio de Janeiro.
Brugfiguur
Ook al woont Maria de Medeiros met haar gezin in Parijs, haar band met Portugal is en blijft sterk. Binnen de Portugese cinema is ze een brugfiguur tussen de nationale film en het internationale podium. Ze gebruikt haar internationale zichtbaarheid bewust om Portugese verhalen, geschiedenis en filmmakers onder de aandacht te brengen.
Ze regisseerde en speelde in Capitães de Abril, een historisch-politieke film uit 2000 over de Anjerrevolutie. De film werd op internationale festivals vertoond en zo kwam dit stuk Portugese geschiedenis naar buiten. Door sommigen wordt deze film beschouwd als een van de belangrijkste Portugese films over de omverwerping van de Estado Novo. De Medeiros vertelt het verhaal niet als een heroïsch oorlogsdrama, maar menselijk, emotioneel en met nadruk op collectieve actie en hoop. De film was bedoeld om jongere generaties (die de revolutie niet meemaakten) bij de tijd van de dictatuur en ook een gemeenschap van vertrouwen te betrekken .
De Volkskrant berichtte als volgt over de film kort nadat deze was uitgekomen: ‘Deze historisch verantwoorde avonturenfilm verbeeldt de gebeurtenissen op 25 april 1974, de Anjerrevolutie. De nagenoeg geweldloze staatsgreep wordt op klemmende wijze uit de doeken gedaan, met beelden van verminkte lijken in de koloniën als huiveringwekkende proloog. Maar Medeiros benadrukt ook de spontaniteit en de onhandigheid: revolutionairen zijn gevoelige kerels, die bij een inval eerst keurig aanbellen. Als een colonne van tanks oprukt naar Lissabon, wordt er gestopt bij een rood verkeerslicht. De gemeenogende, rijke, oude, oorlogszuchtige kliek wordt cartoonesk neergezet. In Portugal ontstond na de première een discussie over Capitães de Abril. De leeftijd van de regisseur (35) werd tegen haar gebruikt. Zij zou aan de haal zijn gegaan met zoiets als het geestelijk eigendom van de oudere generatie.’
In de Portugese context staat Maria de Medeiros bekend als openlijk links en humanistisch. Ze heeft een uitgesproken mening over democratie, mensenrechten en feminisme en vertegenwoordigt een meer toegankelijke, emotionele en internationaal gerichte stroming binnen de Portugese film.
Personalia
Maria is de dochter van de regisseur en musicus António Victorino de Medeiros e Almeida, en de journaliste Maria Armanda Esteves. De diverse generaties binnen de familie van haar vaderskant zijn allen artistiek en muzikaal getalenteerd en in die specifieke omgeving groeien Maria en haar zusje Inês op.
Ze begon haar carrière al op zeer jonge leeftijd en speelde haar eerste filmrol op vijftienjarige leeftijd. Ze studeerde theater in Parijs, eerst aan de École nationale supérieure des arts et techniques du théâtre, en vervolgens aan het Conservatoire national supérieur d’art dramatique. Ze spreekt Portugees, Frans, Engels, Spaans en Italiaans. Ze leeft samen met Agustí Camps e Salat, een Spaanse decorontwerper. Ze hebben twee dochters.
Geef een reactie