Nieuw werk uit de Portugese muziekscene met bij elke videoclip de originele tekst en vertaling. We bekijken een Azeitona solo, Alentejaanse terug in de opnamestudio, switch Engels-Portugees, hommage concerten en het debuut van een duivel-doet-al.
In deze aflevering :
- MarloN ft Presto – Mudar (single)
- Mara – Só Gente (single)
- Noble – Desesperado (single)
- Luís Represas – Perdidamente (videoclip)
- RIYTA – Inferno (single)
MarloN ft Presto – Mudar (single) – Vocalist van Os Azeitonas solo
Mário Marlon Brandão, is al meer dan 20 jaar actief als zanger, componist en producer van de band Os Azeitonas. Toen Miguel Araújo eind 2016 noodgedwongen de groep verliet voor een solocarrière, nam hij over als vocalist en schitterde meteen met Fundo da Garrafa. Nu debuteert MarloN eveneens solo, echter wel in duet met Presto, een lid van het ensemble Mind da Gap, dat bekendstaat als pionier van de Portugese rap en hiphop. De single Mudar gaat over het begin van het innerlijke veranderingsproces, na het einde van een relatie, dat de meest praktische zaken van het leven overhoop gooit. Het nummer doet meteen ook dienst als aankondiging van zijn eerste solo-album dat begin volgend jaar volgt. Het wordt een plaat met autobiografische nummers, waarin MarloN intimiteit en de daaruit voortvloeiende kwetsbaarheid behandelt. Verwacht een reis van vreugde naar verdriet, met alles daartussenin en een sound die afwijkt van die van de band die hij al meer dan 20 jaar leidt.
Mara – Só Gente (single) – Alentejaanse terug in de opnamestudio
Deze singer-songwriter is afkomstig uit Arraiolos, waar ze in haar jeugd kennis maakt met fado en de cante alentejano. Ze trekt naar Lissabon, waar ze haar horizon uitbreidt en in diverse projecten school loopt (bossanova, zangles aan de JB Jazzschool, deelname aan het project Música nos Hospitais), wat resulteert in de compositie van haar eerste eigen nummers. Ze keert terug naar haar roots in de Alentejo en brengt in 2011 haar eerste album uit, Folha de Rosto (Titelblad), een mix van nieuwe creaties en oudere nummers in een modern kleedje. Daarna wordt het wat stil rond Mara, hoewel ze niet echt stil zit. Ze werkt samen met artiesten uit verschillende windstreken en muzikale stijlen, zoals Chico César, Kepa Junkera, A Garota Não en Uxía. Verder werkt ze mee aan creatieve projecten voor film, theater en dans en zet zich in voor gemeenschappen in de Alentejo. Ze dirigeert er koren en leidt zangworkshops, om de sociale dimensie van muziek te versterken. Sinds enkele jaren verzorgt ze ook de muzikale en artistieke leiding van het project Vozes de Abril (Stemmen van april) in Evora. Ze stond ondertussen al op diverse buitenlandse podia, waaronder het Spaanse WOMAD-festival. Na al die jaren komt de artieste nu met nieuw platenwerk, in aanloop naar haar nieuwe album dat voor eind dit jaar gepland is.
Só Gente gaat over liefde die vrij is van grenzen en vakjes, en die omarmt wat mensen verbindt, los van alle labels. Het is geschreven en gecomponeerd door Cátia Oliveira, een artieste die door het leven gaat met de leuke artiestennaam A Garota Não (Het Neenmeisje) en die bekend staat om haar scherpe pen. Ze hebben de producer Sérgio Miendes gemeen en Mara vroeg haar om een nummer te schrijven voor haar nieuwe album. Ze was stante pede gehecht aan het resultaat: “Het veroverde meteen een heel speciaal plekje in mijn hart. Omdat het de liefde niet probeert te verklaren. Het kijkt er gewoon naar, zoals ze is. Puur, menselijk”. Haar diepe, expressieve en veelzijdige stem ondersteunt perfect deze directe en menselijke benadering van de liefde, met de focus op de essentie van relaties.
Noble – Desesperado (single) – switch Engels-Portugees
Pedro Fidalgo, afkomstig uit Amarante (1996), is een singer-songwriter die sinds jaar en dag Engelstalig werk op de markt brengt. Vandaar ook de artiestennaam Noble, een begrip dat dicht bij de vertaling van zijn mooie Portugese familienaam ligt. Hij komt uit een muziekminnende omgeving, experimenteert op zijn twaalfde al met een saxofoon, maar schakelt al snel over naar gitaar en piano. Zijn inspiratiebron is vooral Bruce Springsteen, maar ook artiesten als The Doors, John Legend en Harry Styles kunnen hem bekoren. Dat Engels is eigenlijk te verklaren door het feit dat hij als adolescent bijzonder timide is. Hij schrijft zeer persoonlijk getinte nummers en zijn verlegenheid verdwijnt, naar eigen zeggen, als hij zingt in een taal waar hij geen emotionele band mee heeft. In 2019 brengt hij het nummer Honey uit en dat katapulteert hem meteen naar de nationale top. De bijzonder emotionele ballade -geschreven na een succesvolle behandeling voor een longtumor- wordt gebruikt in de generiek van de populaire TVI soap Amar Depois de Amar. De tekst (If I leave here tomorrow know you’ll be on my mind / If I leave here tomorrow, honey, don’t cry…) raakt diep en levert hem een nummer één hit op, een gouden single-award en de status van jong en veelbelovend talent.
En toch, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Mettertijd komt Pedro tot het besef dat hij iets mist. Hij formuleert het als volgt: “De afgelopen twee jaar heb ik iets gevoeld wat ik nog nooit eerder heb gevoeld: een behoefte om mezelf beter uit te drukken. Deze behoefte heeft me ertoe gebracht om mijn eerste liedjes in het Portugees te schrijven; ik wilde meer zeggen, en in dat opzicht is er niets dat de taalkundige rijkdom van het Portugees kan evenaren!”. Dus daaraan hebben we nu Desesperado te danken, dat niet alleen taalkundig, maar ook op muzikaal vlak een stijlbreuk vormt. Hoewel het om liefdesverdriet draait, klinkt het als een feest. Noble: “De gitaren, de beat, het handgeklap, de slotmelodie die me meteen terugvoert naar een zondagse lunch die eindigt met een gitaar en iedereen die rond de tafel meezingt…”. Hij maakt hierbij ook duidelijk dat dit geen eenmalige uitstap naar zijn moedertaal zal zijn.
Luís Represas – Perdidamente (videoclip)- Hommage concerten voorjaar 2027
Zo’n maand geleden (22 juli) overleed Luís Represas, een muzikaal boegbeeld voor enkele generaties Portugese muziekliefhebbers. Hier op Portugal Portal was er al een kort eerbetoon, maar gezien het beperkte aanbod van nieuwe releases in deze vakantiemaand wil ik het hier toch ook even hebben over de zanger, muzikant en componist, die een schat aan muziek heeft nagelaten.
Hij is pas 17 ten tijde van de Anjerrevolutie in 1974, maar is dan al druk bezig met muziek. Korte tijd later richt hij, samen met João Gil (later mede-oprichter van de band Ala dos Namorados) de groep Trovante op. Deze zal tijdens de post-revolutionaire jaren de Portugese muziekscene beïnvloeden als een belangrijke en vernieuwende naam in de protestmuziek van die tijd. Nummers als Memórias de um Beijo en Perdidamente (Ser Poeta) behoren inmiddels tot het collectieve Portugese muziekgeheugen. Na de split van de groep kiest Represas voor een solocarrière en neemt samen met de bekende Cubaanse singer-songwriter Pablo Milanés het nummer Feiticeira op, een van de bekendste duetten uit de Portugese muziekgeschiedenis.
Ook van de klassieker Perdidamente (Ser Poeta) maakt hij een interessante make-over, samen met fadozanger Ricardo Ribeiro. Het nummer, op tekst van de bekende dichteres Florbela Espanca (1894-1930), kwam hier al ter sprake, maar is zo mooi dat ik er nu graag wat dieper op in wil gaan. In het gedicht heeft Florbela het over het leven van een dichter als een bestaan vol uitersten en tegenstrijdigheden.
Luís Represas was klaar om in het komende voorjaar zijn 50 jaar op de planken te vieren, met een dubbelconcert in de Colisea van Lissabon en Porto. Zijn vrienden en naasten hebben beslist dat de voorziene data overeind blijven en dat de twee avonden een memorial worden. Zeker is al dat de leden van Trovante zullen deelnemen, evenals de band die recent nog met Represas speelde. De lijst met artiesten die voor dit unieke project worden uitgenodigd, zal binnenkort bekendgemaakt worden. Het opzet is dat zijn werk niet in de vergetelheid belandt, volgens de wens van Luís zelf. Tickets vind je hier: Lissabon en Porto.
RIYTA – Inferno (single) – Professioneel debuut van duivel-doet-al
Rita Reis is afkomstig uit Massamá, een voorstad van Lissabon. Ze is een artistieke duizendpoot die van haar multidisciplinaire opleiding (onder meer audiovisueel en muzikaal ontwerp en productie) gebruikmaakt om als singer-songwriter ook in te staan voor de realisatie van videoclips en bijhorend artwork. Ze hoorde haar grootmoeder fado zingen maar werd muzikaal ook beïnvloed door namen als Slow J en Sam The Kid tot zelfs elementen uit de punkrock- en metalcore-scene. Het resultaat is alternatieve indiepop, etherische melodieën met een flinke dosis intensiteit en een sfeervolle filmische omkadering. Eind vorig jaar bracht ze als onafhankelijke artieste haar debuut EP Flor(SER) uit en dat trok de aandacht. In zoverre dat ze na jarenlang muziek te hebben gecombineerd met een baan, onlangs besloot zich volledig op haar muziekcarrière te gooien. Inferno is haar nieuwe single en is een muzikaal manifest over kwetsbaarheid, het sterker worden door pijn en de kracht om tegenslagen te overwinnen.
Geef een reactie