Een kaaskop in een Portugees rusthuis (2)

Alles werkt uitstekend in de Casa de Repouso e Saúde. Vanmorgen wat kledingstukken neergelegd voor de was, vanmiddag komt een vriendelijke dame ze gestreken en wel terugbrengen. Dus waar voor je geld.

Na twintig jaar in Portugal werd Frans (1940) hulpbehoevend. Hij bleef Portugal trouw en koos voor een rust/verzorgingstehuis in zijn geliefde Algarve. Zijn wel en wee deelt hij hier met de lezers van PortugalPortal.

De Casa de Repouso e Saúde beschikt over twee huisartsen. Een gewone en één die zich toelegt op geriatrie. De eerste kwam zojuist kennismaken. Plezierige arts, die bij wijze van protocol moest vragen welke datum het volgens mij is. Viel ik lelijk door de mand. Ik dacht drie maart, maar het is de tweede. Moet ik me zorgen maken? Dacht het niet.

’s Nachts gewisseld van bed naar sta op stoel. Kan maar niet wennen aan het hekwerk rond het bed. Nodig omdat ik er anders uitkukel, maar ik voel me opgesloten. Misschien went het ooit.

Você já se lavou? Heeft u zich al gewassen, klinkt het in zangerig Portugees Braziliaans. De medewerker in de deuropening schat de situatie direct in. Een momentje, oppert ze en keert even later terug met een collega. Het duo heeft een draagstoel bij zich, die wél door de deuropening gaat. Even later zit ik voor de eerste keer in twee jaar pontificaal onder de douche. Handig ding, die draagstoel. Onderin zit een gat, zodat ook het achterwerk een wasbeurt krijgt. Vier handen drogen af en vervolgens word ik op bed gedrapeerd en van top tot teen ingevet. Kleine Frans incluis.

Bezoek

Jeanette en Ron mogen volgens de regels drie kwartier blijven, maar ze gooien de kont tegen de krib en blijven veel langer. Niemand die er iets van zegt. Gewoon doen, is hun motto. Ze helpen om de boel te ordenen. Hard nodig, want alles ligt door elkaar.

De middagdis brengt een zondagsmenu: spinaziesoep, cannelloni met gehakt en geraspte worteltjes en gelatinepudding als toetje. Iedereen zit gezellig te smikkelen als de hel losbarst. Christine, die tussen normaal en dementie zweeft, heeft een slechte bui. Ze staat elke keer op van tafel, wordt liefdevol teruggebracht, maar toch zint het haar niet. Als ze voor de vierde keer weer moet gaan zitten, veegt ze met één ferme beweging alles van tafel. De spinaziesoep spat in het rond, de waterkan valt aan scherven en de glazen liggen aan splinters. Maar dan blijkt de deskundigheid van het personeel, ze wordt vakkundig weggeleid van de ravage en aan een andere tafel gezet. Een medewerker fluistert haar, denk ik, lieve woordjes in en ze kalmeert zienderogen. Andere helpsters ruimen intussen de rommel op.

Verhuizen

Fotogeniek als ik ben (ahum) wil de directrice een prent van me. Kennelijk is er een dossier met foto’s van de bewoners.

Ze bevestigt dat zo gauw de Duitse mevrouw weer naar huis kan (haar man, mantelzorger, moest worden geopereerd) ik de wat grotere kamer krijg. Met een badkamer die wel toegankelijk is voor mijn rolstoel. Heerlijk vooruitzicht al heb ik het ook best naar mijn zin in de kamer van nu. Op de hoek van het complex, dus geen bewoner aan de rechterzijde. Dat scheelt in het lawaai want de muren zijn niet bepaald geluiddicht.

De tijd gaat snel als je elke keer in slaap valt. Ik maakte me daar zorgen over, maar de nefroloog reageerde heel laconiek. ‘Ik wilde dat ik dat kon’, was zijn commentaar.

Films en series kijken

Er ligt een onbekende pil naast mijn glas water. Donkerrood. Het kan ijzer zijn, maar ik wil toch weten of dat echt zo is. Straks slik ik iets wat voor een andere bewoner bedoeld is. Net ingedommeld voor de televisie of er wordt op de deur geklopt. Iemand van de medische staf. Bloeddruk gemeten, zuurstofgehalte en iets onduidelijks gedaan bij mijn nek en oor. Ze is nog niet weg of de volgende klop op de deur volgt. Of mijnheer naar de lanche wil. Nee dus. De dame wordt opgevolgd door de fysiotherapeut. Hij noemt mij my friend, meet de bloeddruk (alweer) en laat mij een magische oefening doen. Diep inademen door de neus, langzaam uitblazen en dat vele keren achtereen. Daardoor zou de bloeddruk dalen, wat hij helaas niet doet. De pijn in mijn knieën bij het opstaan, daar valt iets aan te doen. Belooft hij. We spreken af voorlopig één keer per week naar de fysio te gaan. In de nabije toekomst misschien twee keer. De rust keert en ik kan eindelijk gaan kijken naar een veelbelovende serie: The young Sherlock Holmes.

Tien over zes gaat het licht aan. Een zuster kijkt of ik de nacht heb overleefd. Ze constateert van wel en doet gelukkig het felle schijnsel weer uit. Even ‘nasudderen’ maar dan weer een klop op de deur. Dit keer een dame uit Mozambique. Ze sleept een badstoel met zich mee. Zo kun je nooit onder de douche en nu al voor de derde keer. Schoner kan ik niet worden. De dagelijkse routine begint. Ontbijt, kamer schoonmaken, directrice verwelkomen die vraagt of ik naar een onduidelijke workshop wil, in het Portugees, dus toch maar niet. Dan staat Jeanette voor mijn neus. Met een kistje mandarijntjes. Samen ruimen we de kamer verder in en legen een paar tassen die nog op de wacht stonden.

Daar is de directrice weer. Jeanette meldde zich niet bij de welkomstbalie. Of ze dat in de toekomst wel wil doen. Mijn vriendin belooft beterschap, al had ze haar komst wel een dag eerder aangekondigd. Maar het tehuis wil graag weten wie er daadwerkelijk binnen zijn. Dan is het reeds tijd voor het middageten. De befaamde aardappelsoep vooraf. Kip met rijst als hoofdgerecht en keurig gepelde mandarijnen als dessert. De Mozambikaanse ruimt de borden weg en laat bij mij een grote banaan achter. Extraatje.

Drie sardientjes en een gigantisch grote zoete aardappel. Mijn buurman eet de visjes bijna zoals wij een haring eten. Met de donkere smurrie in het inwendige inbegrepen. Ik pluis de sardienen liever uit zodat alleen het lichte visvlees overblijft. Licht rumoer bij de avonddis. Christine heeft het weer op haar heupen. Ze jammert over god mag weten wat. Dan krijgt ze twee Maria biscuitjes en prompt is ze stil. De avond verder doorgebracht met tv kijken en de serie In the heat of the night volgen. Met in de hoofdrol de acteur die ooit voor Archie Bunker speelde. Als commissaris is hij net zo onderkoeld.

Slapeloze nachten

Vervelende nacht gehad. In bed, uit bed, in de stoel, weer in bed. Benauwdheid speelde me parten. Heel vroeg op want ik heb een afspraak in het ziekenhuis met de internist. Voordat ik wegga komt de douchestoel weer te voorschijn, want je moet gewassen en liefst ook geschoren bij de dokter komen, vinden de twee helpsters. Ik blijf het een raar gevoel vinden, die spuit door het gat onder in de stoel. Dat merken de twee, dus zetten ze nog eens extra de straal op. Alsof de dokter aan je achterste zou snuffelen. Maar brandschoon is alles wel.

De internist

Jeanette is zo vriendelijk om me op te halen. Wat een steun en toeverlaat. De arts is niet tevreden over mijn bestand aan rode bloedcellen. Dus krijg ik injecties die ik eerder had. Zes stuks, op gezette tijden tot de volgende afspraak met de specialist. Rechtstreeks in de buik. Ik hoef er niet elke keer voor naar het ziekenhuis. Het rusthuis haalt ze op en de verpleegster hier injecteert ze. Geweldige service. Jeanette maakt een uitje van het bezoek aan het hospitaal. We lunchen bij The Owl in São Brás de Alportel.

Het avondmaal voorziet in kleine slierten spaghetti met gehakt en sla. De stokoude Engelse dame heeft er moeite mee. De sla roert ze helemaal niet aan, de spaghetti gaat sliertje voor sliertje. Na een stuk of tien houdt ze het voor gezien. Te lastig. Als dessert krijgt ze partjes mandarijn. Daar heeft ze minder moeite mee. Gelukkig maar anders zou ze nog magerder worden dan ze nu al is. Ik heb stoofpeertjes op mijn bord. Mijn overbuurman wijst ernaar en brabbelt iets onduidelijks. Waarschijnlijk wil hij die ook, maar hij mag alleen maar papjes.

Gedurende de nacht even wakker voor een sanitaire stop. Dan hoor ik in de verte iemand hard roepen. Het klinkt als ja (hoog), jee (laag). Het roepen houdt aan, maar is gelukkig niet krachtig genoeg om niet weer in slaap te vallen.
(Wordt vervolgd…)

Klik hier voor andere delen uit deze serie.