Gisteravond aan tafel een vervelende gebeurtenis. De oudere dame met de erg schelle stem vond het nodig mij luidop te kapittelen over een tweede portie eten. Pas maar op dat je niet dikker wordt, was de strekking van haar boodschap. Mijn buurman aan tafel moest erom grinniken. Ik heb haar een brief geschreven, maar twijfel ernstig of ik die geef.
De brief gaat als volgt:
Mevrouw,
Uw opmerking gisteren over mijn gewicht krenkte mij. Natuurlijk kunt u niet weten dat ik ooit veel zwaarder woog dan nu en dat ik dat gewicht zonder medische of andere hulp sterk omlaag heb gebracht. Maar niettemin ligt een bemerking over hoeveel iemand weegt of gaat wegen altijd gevoelig. Zeker als dit gebeurt met andere mensen erbij. Mijn buurman aan tafel moest er (helaas) om lachen. Als ik om een tweede portie vraag betekent het dat de maaltijd smakelijk is. De porties zijn niet dusdanig groot dat ze gewichtstoename betekenen. Ik weet inmiddels door ervaring heel goed wat ik wel en niet moet eten. Kortom, ik hoop dat u begrip zult hebben voor een en ander.
Soundbar
Jeanette en Ron komen op visite. Ron stort zich meteen op de soundbar, de extra luidspreker voor de tv, die het prima deed in mijn oude woonstee, maar nu vertikt te reageren. Alles staat precies zoals het hoort, maar geluid blijft uit. Maar Ron is niet van het opgeven. Handleiding erbij, assistentie via Jeanette, die op de website van de producent tips vindt, niets lijkt te helpen. Tot na een half uur proberen opeens het geluid aanspringt. Heel plezierig, want gesprekken via de tv zijn nauwelijks te volgen.
Weekends
In de weekends is er minder personeel. Toch merk je dat nauwelijks. Iedereen zet een tandje bij, maar je constateert dat de werkdruk bij sommigen later op de dag toeslaat. Muito cansado, hoor je ze zeggen. De rust is nog completer. In het voorgeborchte, de grote zaal die aan het restaurant grenst, is het normaal een drukte van belang. Maar vandaag blijft het merendeel van de grote fauteuils leeg. Mijn buurman aan tafel Eduardo weet waaraan het ligt. Veel dementerende ouderen, die normaal mee-eten, blijven op hun kamer. Dan hoeven ze niet te worden opgehaald en dat scheelt in werkdruk. António, mijn overbuurman aan tafel, blijft maar zwijgen. Hij eet zijn papje en schuifelt weg naar de grote zaal, naar de derde stoel van rechts. Vaste prik. Een van de helpsters probeerde hem ooit in de eerste stoel te planten, maar dat kreeg ze niet voor elkaar. Het middageten is nogal bijzonder. Een hard half broodje, besmeerd met een mengsel van champignons en wortelen. Daarnaast krulmacaroni met paddestoelen, uien, tomaten en sla. Als dessert een kommetje gelatinepudding. António, die normaliter alleen papjes krijgt voorgeschoteld, mag ook gelatine hebben. Hij eet het met de snelheid van een racewagen, terwijl hij anders eindeloos over zijn eten doet. Helpster Liliana (ze draagt als enige een badge zodat ik haar naam weet) staat er verbaasd bij te kijken.
De vogelaar
Inmiddels ken ik weer een nieuwe bijnaam. De vogelaar. Nu komt de goede man nauwelijks nog uit de voeten, maar een jaar geleden was dat anders. Hij kon zelfs een stukje hardlopen en dat deed hij achter de pauwen aan. Hij wilde ze aaien, maar daar waren de dieren niet van gediend.
De vrachtauto 1
Ik verdiep me in het raadsel van de vrachtauto. Vanuit mijn raam zie ik hem in de verte. Af en toe komt er een bestelauto aangereden waaruit steevast drie mannen stappen. Een gaat achter het stuur van de vrachtwagen zitten, maar start die niet. Dat zou ik moeten horen. De andere twee gaan het laadruim binnen. Wat ze daar doen? Geen idee. Ze komen niet met iets in hun handen te voorschijn. Tien minuten later stapt iedereen in de bestelauto en weg zijn ze. Het tafereel herhaalt zich die zondag een paar keer. Ik probeer te lezen wat op de zijkant van de vrachtwagen staat, maar het is net te ver weg.
Badderen
Ze is er weer. De gezellige Miriam, die mij onder de douche zet. Ik vertel haar dat sommige kerken in Nederland gezamenlijke iftar-maaltijden vieren van moslims en christenen. Dat doet haar goed, zegt ze. Over 4 dagen vertrekt ze voor een korte vakantie naar familie in Milaan. Ze is opgetogen maar ook wat nerveus. Ze vliegt voor de eerste keer van haar leven. Ik rol en ‘loop’ mijzelf van mijn kamer naar het ontbijt. Ik ga dat vaker doen want het is een goede oefening. Dan kom ik de directrice tegen. Ik vraag haar om advies over de brief. Ze leest hem, zegt dat ze bijna zeker weet over wie het gaat (ze heeft gelijk) en zal met de dame in kwestie spreken. De directrice laat er geen gras over groeien. Terwijl ik ’s avonds tv kijk, gaat het licht aan en komt de dame in kwestie binnen. Ze biedt excuses aan, met wat mitsen en maren, maar toch. Daarmee is wat mij betreft de kous af.
Ik houd van de manier waarop de Braziliaanse hulp mijn naam uitspreekt. Houdt het midden tussen Fransch en French. Ze trimt mijn baard voordat ik op kabouter Plop ga lijken. Bij het ontbijt raak ik voor de eerste keer in gesprek met buurman Eduardo. Hij spreekt wat Engels, ik wat Portugees. Hij vertelt dat een van de mannen in de eetzaal langere tijd in Nederland woonde. Hij spreekt dus Nederlands, maar… het is zinloos met hem te praten, zegt Eduardo, want de man is erg dement. Ook mijn overbuurman aan tafel António ontdooit een beetje. Hij wenst nu bom dia en gebaart of ik water voor hem wil inschenken. De middagdis wordt een vrolijke boel. Zo krijgt de man die soms wel drie keer laat opscheppen, dit keer één aardappel, één stukje vlees en wat wortelsalade. Hij geeft geen krimp, eet het op en geeft zijn bord aan een van de helpsters. Nog zo’n portie, meen ik hem te horen zeggen. Ook ik moet het ontgelden. Ik krijg een bord eten waar een regiment soldaten genoeg aan zou hebben. Als ik naar de keukenprinses, die heeft opgeschept, kijk maakt ze een sorry gebaar, maar intussen lacht ze haar tanden bloot. Het dessert biedt de keuze tussen een schoongemaakte sinaasappel of een banaan. António wil graag de sinaasappel, maar die mag hij niet vanwege de velletjes. Een van de dames heeft de oplossing. Ze is zo aardig een sinaasappel voor hem uit te persen en die te mengen met een tot moes gemaakte banaan. Voor het eerst sinds lange tijd kijkt António blij.

Postzegelverzameling
Ik krijg bezoek van Richard en nieuwe vriend John, oud-directeur van Vopak. Een gezellige prater. Hij is zo vriendelijk een brief van mij aan de veilingmeester van de USCA mee te nemen en die in Nederland op de post te doen. De USCA is de vereniging van postzegelverzamelaars van de VS en Canada. Ik heb een stuk of wat enveloppen die niet in mijn collectie passen en die geveild kunnen worden.
Vrachtauto 2
Een nieuwe episode in het vrachtautoraadsel. Weer arriveren 3 mannen in een bestelwagen. Eentje klimt achter het stuur van de vrachtauto, twee anderen in de laadbak. Na een half uurtje komt iedereen eruit, zonder iets bij zich te hebben. Het hele spul staat 2 hekken verderop, dus je kunt er ook niet naar toe, Een lokale hennepkwekerij of zo. Maar dan zouden er stroomkabels naar toe moeten lopen.
Meer van dit soort dagen graag
De zon schijnt en de temperatuur loopt op. Naar 24 graden en dat is genoeg om voor de eerste keer op het terras van het rusthuis te gaan zitten. E-reader bij de hand, maar voorlopig alleen genieten van de warmte op je huid. Op het grasveld voor het terras is het een drukte van belang. De twee pauwen scharrelen tussen de struiken waardoor ze nagenoeg onzichtbaar zijn. Maar vrouw kip en mijnheer haan zoeken op de voorgrond naar eten. Mussen vliegen op en aan en een eenzame merel pikt verwoed in de aarde. Halverwege de middag komt Miriam vragen of ik iets wil drinken. Thee graag. Bolo erbij? Ik wil graag magerder worden dus ik wimpel het af. Maar Miriam heeft een eigen agenda en dus komt de thee vergezeld van een flink stuk cake. Zonde om die niet op te eten…. Pas tegen half zes, als het iets kouder lijkt te worden, wieler ik naar binnen. Een heerlijk dagje.
Dit keer geen douche. Maar de mij onbekende dame wast me wel van top tot teen. Ik ga op eigen kracht naar beneden. Dat bevalt toch het best. Bovendien is de oefening waardevol. Eduardo loopt elke morgen achter zijn rolstoel rondjes. Ook om zijn benen in beweging te houden en niet vast te roesten. Eduardo heeft een eigen eetprogramma. Twee sneden brood met kaas. Geen broodjes dus, dat is maar gedoe: teveel kruimels. Zwarte koffie gemengd met koffie met melk. Middageten doet hij niet aan. Of hij eet op zijn kamer, geen idee. ’s Avonds komt hij weer wel aan tafel. Dan krijgt hij een andere soep dan de rest. Meer gebonden, lijkt me. De sinaasappel als dessert neemt hij mee.
Voetballen
Ik krijg een zoenoffer van de gewicht-dame. Ze zet een schotel met twee stukken cake voor me neer. Kan ik mee naar de kamer nemen voor bij het voetbal. Nederland- Noorwegen.

Klik hier voor andere delen uit deze serie.




Met veel plezier lees ik je verslag van het wel en wee in het rusthuis. Mijn broer woont in de Alentejo en hij is steeds meer hulpbehoevend. Voorlopig lukt het nog thuis, maar evengoed wordt er wel al gedacht aan een rusthuis.
Zelf woon ik officieel in België, maar ben ik 80% van de tijd hier. Na een druk leven als directrice van een multiculturele school geniet ik van de rust van Portugal.
Ik kijk uit naar je volgende verslag, tot dan,
Marianne
bedankt voor het uitgebreide verslag ,je schrijft op een manier dat ik het zo voor me zie en wat een. goed idee om een brief te schrijven het voorkomt het malen in het hoofd ,fijn dat de directrice dit serieus oppakt