Boodschappen doen in Spanje?

“In Spanje is ’t goedkoper!”
Zeggen ze.

Goedkoop is belangrijk voor Nederlanders. Maar toch deed ik nooit boodschappen in Spanje. Nu woonde ik ook nooit dichtbij de grens, dus ik heb een excuus voor de Nederlander in mij. Maar vorige week op de weg terug naar huis was het dan zover. Vlak voor de grens gooide ik het stuur om en reden we naar de lokale vestiging van Spanje’s grootste grutter.

Vanuit Ayamonte kun je Portugal zien liggen. De brug over de rivier de Guadiana is mooi. Ayamonte is 100% Spanje want restaurants gaan op z’n vroegst om één uur open en dineren voor acht uur ’s avonds kun je vergeten. Maar Portugees begrijpen ze best, veel beter dan Engels.

Vol verwachting rijd ik de kar de supermarkt in. Die blijkt ruim en toegankelijk. Een beetje het midden tussen de Portugese hypermarkt en de dozenschuivers van Duitse origine. Veel huismerken maar ook een aantal A-merken. Volledig assortiment maar niet altijd keuze uit verschillende alternatieven.

Ik hoor er veel talen. Spaans en Portugees en Nederlands en Duits en Engels. De supermedewerkers spreken natuurlijk onverstoord Spaans, maar zijn niet arrogant. Langzaam Portugees begrijpen ze prima.

Prijzen vergelijken gaat gemakkelijk, we gebruiken gewoon de app van onze Portugese huissuper. Die heeft aan een paar letters in de zoekbalk genoeg en zet onze vaakgekochte producten bovenaan. Delft hij daarmee zijn eigen ondergang?
We zijn hier tenslotte om geld te besparen.

Het valt mee en tegen. Van heel veel producten zijn de prijzen gewoon vergelijkbaar met onze huisgrutter in Portugal. Het ene is een een dubbeltje goedkoper, het andere een stuiver duurder. Geen bedragen waarvoor je de brug overrijdt. En dan moet je ook nog rekening houden met de voortdurende kortingsacties die in Portugal worden uitgevoerd (tip voor iedere tijdelijke Portugees: vraag altijd een klantenkaart aan).

Maar er zijn een paar uitzonderingen:

– Alcohol: een productgroep waarbij belastingen een belangrijke rol spelen, en de Spaanse fiscus lijkt minder hebberig. We zien verschillen van zomaar 30%, dus soms flink wat euros. Het assortiment is overigens wat beperkt, maar de flessen die er zijn, zijn zonder uitzondering goedkoper dan in Portugal. Wijn overigens niet, die prijzen lijken gelijk. Hoewel dat nooit helemaal vergelijkbaar is, ook weer een kwestie van smaak.

– Lokale producten: we scoren anderhalve kilo oude queijo de mistura (kaas van drie soorten melk) voor 10 euro. Dat lijkt té goedkoop, zelfs met die volumekorting, dus we vrezen het ergste maar voor die prijs laten we ‘m niet liggen. Thuisgekomen is het eerste wat we doen die kaas proeven en we zijn blij verrast. Heerlijk! Dit was echt een koopje. Maar niet onlogisch natuurlijk, het is een lokaal product. Ook de Spaanse enchidos (droge worsten) zijn een stuk goedkoper dan in Portugal. Maar daar zijn de Portugese enchidos weer goedkoper.

– A-merken: je moet een beetje zoeken naar de A-merken, en als ze er zijn, dan zijn ze er in beperkte mate. Maar inderdaad: soms 10-25% goedkoper dan in Portugal. Ook hier weer realiseren we ons dat de prijs in Spanje netto is, terwijl we in Portugal altijd wel één of andere kortingsregeling hebben. En niet allemaal, de deo is gewoon precies dezelfde prijs als thuis.

Ik moet denken aan de ‘2-plus-1-gratis-acties’. In Nederland stopten al enkele supermarkten daarmee, omdat het de basisprijs van de producten opdrijft. Mijn Portugese supermarkt geeft me permanent 10% korting op alles, als ik maar iedere maand €100 op mijn klantenkaart stort. Dat kost me feitelijk niks want dat bedrag geef ik in een maand toch wel uit. Maar ik realiseer me dat het de prijs opdrijft voor gezinnen die niet zomaar die €100 vooruit kunnen storten.

Aan de Portugese zijde van de grens (je kan Ayamonte zien liggen) zijn overigens gewoon de in Portugal gebruikelijke winkels te vinden. Dat tekent al dat de prijsverschillen niet zo groot kunnen zijn, want de afstand van Vila Real de Santo António tot de Spaanse supermarkt is slechts 12 kilometer. Klein genoeg om bij serieuze prijsverschillen even om te rijden.

Waar gaan we dus uiteindelijk mee naar huis? Die anderhalve kilo topkaas dus, een mooie Spaanse salsichón, 4 pakken Belgische koffiekoekjes (dat scheelt ja), twee flessen merklikeur (dat hakt er helemaal in), een tray Spaans bier (gewoon voor de andere smaak), wat brood (ook voor de anders), en dan nog wat groenten en fruit omdat we die nodig hadden. Maar leuk was het zeker. De volgende keer gaan we op de terugweg weer inkopen doen.

Buiten de EU is inkopen in het buitenland helemaal niet zo’n ding. Je moet er immers de grens voor over, waar je dan je paspoort moeten laten zien en gecontroleerd kunt worden. Natuurlijk gebeurt het wel, als de prijsverschillen echt groot zijn. Maar vaak blijft het over de grens kopen beperkt tot incidenten zoals de mijne, waarbij je er toch al langsreed. De EU (of eigenlijk Schengen, maar dat had nooit de huidige vorm gehad zonder de EU) maakt het mogelijk dat er op Nederlanders gerichte supermarkten in Duitsland bestaan (is mij verteld). Daar schijnen de prijsverschillen over de grens veel groter te zijn.

Natuurlijk bestaan er objectieve onderzoeken die een typisch boodschappenmandje tussen landen vergelijken, maar ieders boodschappenmandje is anders. En welke supermarkt is eigenlijk berijdbaar vanaf jouw huis? Absoluut objectief is de iets lagere Spaanse BTW (IVA) maar die paar procenten worden gemakkelijk overvleugeld door de eerder gemelde prijs- en loyaliteitsacties. Eerder schreef ik een artikel over de Portugese boodschappenprijzen in vergelijking met de Belgische en Nederlandse.