Als je zegt Portugal dan denk je er waarschijnlijk meteen achteraan: warm weer. Dat klopt voor een deel van Portugal. Waar wij wonen, in de Beira Alta, is warm weer echter geen vanzelfsprekendheid.
In de zomer wel, dan hebben we hier zeker drie maanden warm tot heet weer met geen spatje regen. Vanaf november kan je van alles verwachten. Regen, sneeuw, storm maar ook prachtige zonnige dagen met vorst in de ochtend en terrasweer in de middag. Dat weten zelfs veel Portugezen niet. Het grappige is dat als je ergens in Portugal zegt dat je vlakbij Seia woont, iedereen reageert met ‘oh, koud daar hè?‘ terwijl we gisteren om 16.00 uur heerlijk met een wijntje op het terras in de zon zaten. Graadje of 18 op 30 december!
Okay, eerlijkheidshalve moet ik er wel bij zeggen dat onze ochtendwandeling bij 2 graden was met prachtige mist uit de rivier Mondego en een voorzichtig zonnetje over de bevroren velden.
Door de nabijheid van de Serra da Estrela (ons uitzicht) hebben wij een microklimaat hier. Ook het Portugese KNMI (IPMA) raakt ervan in de war dus wij hebben niet zoveel aan hun voorspellingen. Deze bijzondere weersomstandigheden brengen veel toeristen naar ons gebied. Een wintervakantie mét skipistes en ijs in de bergen met een piek van 2.000 meter is voor mensen die aan de kust wonen natuurlijk fantastisch.
Er zijn ook Portugezen die een tweede huis in de bergen hebben. Zij komen in groten getale rond de kerst hierheen, samen met de Portugese emigranten uit o.a. Frankrijk en Luxemburg die voor de kerst naar het thuisland komen, waardoor we zowaar files hebben in deze tijd. Wij kijken nu al een aantal weken tegen de besneeuwde berg maar gaan er nu beslist niet heen want dat zou filerijden worden. De toeristen en emigranten gaan natuurlijk allemaal even de Serra in met de hele familie. We hebben een keer de fout gemaakt dat ook te doen in deze tijd en we wisten niet wat we zagen. Onze altijd zo verlaten wegen richting de Torre (hoogste punt van Portugal) waren vol met schots en scheef geparkeerde auto’s, files en toeterende chauffeurs. Dat hadden we in de Beira Alta nog nooit gezien! Voor een keertje was het wel grappig maar ik zou iedereen dus afraden om in de kerstvakantie te komen. Je krijgt dan een zeer vertekend beeld van onze prachtige streek.
Vanaf 5 januari hebben we de bergen weer voor onszelf. Je kunt er uren rondrijden, fietsen of wandelen zonder iemand tegen te komen. Tot je een van de stadjes nadert, zoals Manteigas. Dan kan je gewoon niet geloven dat je midden in de Serra bent. Er zijn festivals, musea, restaurants en terrasjes en het doet beslist stedelijk aan. Als je eruit rijdt, ben je zo weer in de rotsachtige verlatenheid van de prachtige Serra da Estrela. Als er sneeuw valt zijn de wegen richting de hoogste top en een stad als Manteigas vaak afgesloten tot de sneeuw geruimd is. Dat resulteert in hoge sneeuwwallen langs de weg. Prachtig om tussendoor te rijden.
Er is een webcam op de Torre die live beelden laat zien van de toestand daar en via de app Snowforcast kan je zowel die webcambeelden als de sneeuwverwachting zien.
Je begrijpt, voor ons geen dunne bloesjes en slippertjes in dit jaargetijde. Winter is voor ons bergschoenen, bodywarmers en warme truien, de geur van houtvuurtjes. Precies daarom is onze keuze op dit gebied gevallen toen we op zoek waren naar een huis. We zijn namelijk erg gehecht aan de verandering van de seizoenen met duidelijke winters en zomers. Nou, dat hebben we hier gevonden! We zijn erg blij met onze plek en het -soms koude- weer levert daar een belangrijke bijdrage aan.
Maar nu niet met z’n allen tegelijk hierheen komen hè. Dit is ons geheimpje, goed?
Geef een reactie