Nieuw werk uit de Portugese muziekscene met bij elke videoclip de originele tekst en vertaling. Traditioneel een drukke periode, met een volbloed singer-songwriter, klasse drijft boven, ode aan Porto, fadista zoekt nieuwe wegen en jong talent eert Zeca Afonso.
In deze aflevering :
- INÊS APENAS – Sinto Muito (single)
- Marisa Liz ft Camané – Gente Aberta (single)
- Gonçalo Malafaya – Sítio Mais a Norte (single)
- Teresinha Landeiro – Não Partas Hoje (single)
- Diverse artiesten – APENAS ABRIL (album)
INÊS APENAS – Sinto Muito (single) – Volbloed singer-songwriter
Geboren in Parijs (1998), verhuist Inês Oliveira als driejarige naar Leiria. Daar start ze haar muzikale opleiding aan het Orfeão de Leiria, om later aan de ESMAE in Porto af te studeren in klassieke piano. Ze werkt een tijdje voor haar collega en stadsgenote Surma, maar al snel gaat ze voor een solocarrière en brengt in 2021 haar eerste singles uit als INÊS APENAS. Ze heeft naar eigen zeggen maar één groot doel voor ogen: “Ik wil een nieuw Portugees popgeluid creëren”. In 2023 breekt ze nationaal door met Leiria Não Existe. In het nummer ontkracht ze een viraal gegane meme over een wereld waarin Leiria niet bestaat.
Leuk detail is dat de stad haar titel parafraseerde in de slogan Leiria não existe sem ti (Leiria bestaat niet zonder jou), die sinds de recente rampzalige gebeurtenissen aldaar een diepere inhoud heeft gekregen. De ‘afwezigheid’ van Leiria is via Inês symbool geworden van de veerkracht van haar inwoners. In 2024 volgt haar debuutalbum ÉTER, dat in de gespecialiseerde Portugese pers als een van de beste platen van het jaar wordt beschouwd.
Met Sinto Muito (Het Spijt Me) keert de singer-songwriter terug naar haar basics. Een goed geschreven en gecomponeerde song, uitgevoerd op piano met toevoeging van popklanken die haar unieke teksten een extra dimensie geven. Zelf is ze enthousiast over dit ‘ouderwets break-up nummer’ dat het bitterzoet gevoel beschrijft bij het einde van een relatie, met een vleugje nostalgie en zonder wrok. Het resultaat is een dansbaar nummer dat betreurt dat de dingen niet zijn gegaan zoals verwacht, maar met de hoop het verleden om te zetten in een meer positieve toekomst.
Marisa Liz ft Camané – Gente Aberta (single) – Klasse drijft altijd boven
Geboren als Marisa Pinto in Lissabon (1982) is ze al jaren een van de populairste artiesten in Portugal.
Al heel jong speelt ze in diverse bands en richt ze de groep Donna Maria op. Echte bekendheid verwerft ze pas vanaf 2010, als frontvrouw bij Amor Electro, een populair ensemble dat poprock met traditionele Portugese muziek combineert. Sinds 2022 werkt ze volop aan een solocarrière. Ze was ook tien seizoenen lang een zeer gewaardeerde coach in The Voice Portugal, waar ze zich profileerde als een zeer geëngageerde en hardwerkende mentor. Kortom, Marisa Liz is een uiterst invloedrijke stem in de Portugese muziekscene, die traditionele muziek toegankelijk maakt voor een breed, modern publiek. Door haar talent als uitvoerend artiest, maar ook door haar diepe sociale betrokkenheid, inspireert ze een nieuwe generatie muzikanten en luisteraars. Op 22 mei komt haar nieuwe album uit, Relatos de um Coração Confuso (Verhalen van een Verward Hart). Ze omschrijft het zelf als volgt: “Dit album is opgebouwd uit echte gevoelens, verhalen en emoties; het meest persoonlijke album dat ik ooit heb gemaakt. Elk nummer is een stukje van mij”. Als voorproefje is er al de single Gente Aberta (Open Mensen) met daarop als gastartiest de levende fadolegende Camané. In deze cover van de Braziliaanse artiest Erasmo Carlos bezingen ze samen de ‘ware’ mensen, zij die durven te falen en mateloos lief te hebben.
Gonçalo Malafaya – Sítio Mais a Norte (single) – Ode aan zijn stad, Porto
Gonçalo Malafaya Almeida ziet het levenslicht in de Onoverwonnen Stad, Cidade Invicta (1996) en gaat muzikologie studeren in Lissabon. Aansluitend volgt hij nog een masteropleiding compositie in Londen, waar hij enkele jaren blijft hangen. Hij brengt er, onder de naam Gonçalo Tau, wat Engelstalig werk uit, maar begin jaren twintig duikt hij terug op in Portugal en werkt als tekstschrijver/componist voor grote namen als Mariza, Paulo Gonzo, Gisela João en Syro. Sinds een tijdje manifesteert hij zich ook in eigen land als vertolker van zijn eigen creaties. Sítio Mais a Norte is zijn derde single en een liefdesverklaring aan zijn roots, een portret van de stad door iemand die al die tijd ‘de man uit het Noorden’ is gebleven. Zelf omschrijft hij het zo: “Het is een uiting van al lang aanwezige passie. De emotie van afkomstig zijn van een plek waar alles intens wordt beleefd, waar saudade zich ophoopt en identiteit, tijd en afstand overstijgt”. Met zijn typische stem, emotioneel aangrijpende teksten en onmiskenbaar charisma is Gonçalo Malafaya een van de meest interessante auteurs van de nieuwe generatie, een artiest om in de gaten te houden.
Teresinha Landeiro – Não Partas Hoje (single) – Fadista zoekt nieuwe wegen
Afkomstig uit Azeitão (1996), wordt de jonge Teresinha voor haar twaalfde verjaardag meegetroond naar het bekende fadohuis Casa Linhares in Lissabon. Ze is onder de indruk en haar besluit staat vast: ze wil en zal zangeres worden, fado in het Portugees. Ze ontmoet er Ana Moura en wordt opgemerkt door levende legende Jorge Fernando. Tien jaar later brengt ze haar eerste album (Namoro) uit en het levert haar, naast een plaatsje in het bekende fadohuis Mesa de Frades in Lissabon, in de kortste keren ook internationale optredens op. Op haar volgende platen, waarop ze ook eigen werk zingt, wint de fadista aan maturiteit en respect voor fado. Ze gaat combineren met andere muziekgenres zonder ooit de ware essentie ervan te verloochenen. Binnenkort (voorzien op 22 mei) verschijnt haar vierde album, Será que lhe Descobres a Poesia? (Zou Je de Poëzie erin Herkennen?), waarvoor ze de meeste teksten zelf schreef. Voor de muziek nodigde ze bekende componisten en muzikanten uit, zoals António Zambujo en Luísa Sobral. In twaalf nummers laat ze zich inspireren door het werk van schilder Alfredo Luz en dit markeert een nieuwe fase in haar carrière. Teresinha Landeiro verdiept haar muzikale taal door traditie en moderniteit te combineren rond sociale en emotionele thema’s. Voor de eerste single, Não Partas Hoje (Ga Niet Vandaag), kwam ze voor tekst en muziek uit bij het jonge talent Mimi Froes. Hierover zegt Landeiro zelf dat ze direct verliefd werd op het nummer omdat Mimi haar stem en stijl zo goed aanvoelt. Het nummer is een liefdesverhaal, over een onvermijdelijk afscheid in het holst van de nacht, met een knuffel en een vleugje liefde. Als het aftrekken van een pleister, pijnlijk, maar beter in één keer dan het proces rekken. Het nummer maakt duidelijk dat de fadista nieuwe wegen zoekt en kiest voor een moderne benadering van de traditionele fado.
Diverse artiesten – APENAS ABRIL (album) – Jong talent eert Zeca Afonso
Dit album verschijnt samen met een aantal live voorstellingen rond 25 april, de verjaardag van de Anjerrevolutie. Enkele jonge artiesten brengen hommage aan de nalatenschap van José Afonso, een van de meest iconische en revolutionaire figuren in de Portugese muziek. Drijvende kracht achter het project is INES APENAS, die hierboven al uitgebreid werd toegelicht. Haar motivatie : “Onze vrijheid is nooit vanzelfsprekend en het is een dringende noodzaak om de boodschap te verspreiden, er voortdurend over te zingen en diegenen te eren die voor essentiële rechten in ons land hebben gestreden”. APENAS maakte nieuwe arrangementen voor een aantal nummers van Zeca, wat resulteert in eigentijdse versies, gezongen door nieuwe talenten in de Portugese muziekscene. Naast INÊS horen we fadozanger Sérgio Onze, Inês Monstro en Bia Maria. Laatstgenoemde (Ourém, 1998), een klassiek geschoolde pianiste-trompettiste, maakte een eigen versie van de klassieker Canção de Embalar (Wiegeliedje). Een typische song van Zeca, die rebellie en politieke hoop verpakte in poëzie, om de censuur te omzeilen. Een schoolvoorbeeld van de Música de Intervenção (Protestsong), waar met een rustgevende melodie, in de donkere sfeer van de dictatuur, de hoop op een vrije wereld wordt bezongen. Het wiegeliedje wordt dan een symbool van collectieve hoop en verzet in duistere tijden.
Geef een reactie