• Spring naar de hoofdnavigatie
  • Door naar de hoofd inhoud
  • Spring naar de eerste sidebar
  • Spring naar de voettekst
Portugal Portal

Portugal Portal

Online magazine over wonen, werken en genieten in Portugal

  • Wonen & Werken
  • Natuur & Ontspanning
  • Eten & Drinken
  • Cultuur & Maatschappij

100% vegan

28 maart 2017 door Rienk Vlieger 8 reacties

Mijn eerste kennismaking met Tavira was niet zo goed. Boodschappen doen in een overdekt winkelcentrum van vier verdiepingen. Twee etages voor auto’s, twee voor winkels. Met ‘hoogdakkers’ was geen rekening gehouden. Ik moest parkeren op een braakliggend terrein in de buurt. Onbereikbaar voor boodschappenkarretjes. Later, bij het inladen van mijn boodschappen, kreeg ik gratis modder mee in de bus.

Maar daarna werd het beter.

Tavira, stadstafereel
Tavira. Illustratie Rienk Vlieger

Tavira is een leuk stadje. De rivier de Gilão doorkruist het centrum. Een van de bruggen blijkt een tweedehandsje uit Angola te zijn en wordt binnenkort vervangen. Verder pleinen, winkels, cafés; toeristisch is het wel een beetje. Obers proberen je binnen te lokken, rondvaarten naar Tavira Island. Misschien was het daarom dat ik intuïtief dit café uitkoos om te schuilen voor een regenbui. Het zag er gezellig uit: kunst aan de muur, muziek uit de jaren ’70. Geen plastic, geen menukaarten in zes talen. En zo ontmoette ik de eigenaresse, Rowena. Klein van stuk maar met grote, stralende bruine ogen. Ze kwam oorspronkelijk van Goa, vertelde ze.

Rowena
Rowena. Illustratie Rienk Vlieger

Pas later zag ik dat ik in een veganistisch café was beland. Maar de organische koffie smaakte prima en Rowena vroeg of ik een nieuwe plaat op wilde zetten. Er was een uitgebreide vinylcollectie beschikbaar. Ik koos voor Roxy Music. Het deed me denken aan mijn helaas overleden broer Anne. Maar hij was altijd een groot fan van Roxy Music.

En zo kwam het dat ik, starend naar de regen, in een café in Tavira, luisterend naar het nummer Avalon, mijn kippenvelmoment van de dag had. Maar toen wist ik nog niet dat er nog meer zouden volgen.

Rowena nodigt me uit om ‘s avonds terug te komen; dan zou er een jamsession zijn.

Tavira, stadstafereel
Tavira. Illustratie Rienk Vlieger

De hele dag zwierf ik rond, maakte schetsen van de stad en tegen de tijd dat het zaterdagavond werd, vroeg ik me af of ze in een veganistisch café ook gewoon bier zouden schenken. Tijd om naar de jamsession te gaan.

Toen ik binnenkwam dacht ik meteen “oh jee, veganistische muziek”. Twee bebaarde mannen op violen en iemand met een soort trekzak. Maar ik werd vriendelijk toegeknikt en vond een leeg plaatsje in de hoek, vlakbij een grote tafel. Ook Rowena zag me en lachte naar me. Haar zoon en dochter bestierden de bar en ik kon gewoon een Sagres bestellen.

Ook al spraken me de violen wat minder aan, muzikanten tekenen is altijd leuk om te doen. Ze zitten vaak in dezelfde houding en dat maakt het makkelijker. En er was genoeg licht. Dus ik ging met schetsboek en vulpen aan de slag.

Er voegde zich een gitarist bij het gezelschap en de muziek veranderde daarmee meer naar mijn smaak. Tijd voor een nieuwe Sagres.

Een poosje later vroeg de gitarist – iedereen sprak Engels – of hij een bijzondere zanger mocht introduceren. “Of course”, zeiden de violen en de trekzak.

De zanger werd erbij geroepen. Eerst wilde hij niet maar na enig aandringen kwam hij dan toch. Toen ik hem zag stonden al mijn zintuigen meteen op scherp. Soms voel je aan dat er iets bijzonders gaat gebeuren. Dit was zo’n moment.

De zanger was van onbestemde leeftijd. Halflang haar, tanig, geen grammetje vet waardoor de plooien in zijn gezicht tekenden. Doorleefde kop. Een oude hippie, dat was wel duidelijk. Hij zag er iets verlopen uit. En er was iets met zijn mimiek. Daar ging iets mis mee, maar wat?

De gitarist zette een nummer in en probeerde de zanger ‘mee’ te krijgen. Dat lukte eerst niet. Hij kende de songtekst niet of het moest van heel ver weg komen. Ook speelde hij een soort verlegenheid terwijl ik zeker wist dat hij dat absoluut niet was.

Maar toen kwam hij eindelijk los.

Als dit het tv-programma The Voice was geweest, dan hadden bij de eerste tonen alle stoelen tegelijk gedraaid. Zijn stem was zacht, schor, schuurpapier korrel 80. Een beetje Tom Waits uit de tijd dat zijn stem nog niet kapot was gezongen, maar dan meer jazzy, meer Amy Winehouse. Het deed me aan nog iemand denken, hoe heet de man ook al weer, de zanger van een Nederlandse band uit de jaren ’70. Michel van Dijk van Alquin. Die dus.

De mimiek, die eerst wat vreemd was, klopte nu ineens helemaal.

Ook een tweede nummer van Elton John werd op dezelfde, vrije, jazzy manier vertolkt. Ik schetste intussen zijn kop met het kippenvel op de armen.

de mysterieuze zanger
De mysterieuze zanger. Illustratie Rienk Vlieger

Na twee nummers was het klaar en namen de violen het repertoire weer over.

Hij wenkte me en wees naar mijn schetsboek. Het was de man die mij bij mijn binnenkomst had toegeknikt. Grijze baard, vriendelijk gezicht, lichtblauwe ogen. Toen wist ik nog niet dat dit de man van Rowena was. Mike bleek kunstenaar te zijn en had jarenlang in Duitsland tekenles gegeven. Hij bekeek mijn schetsen met belangstelling. Toen hij de kop van de zanger zag zei hij: “You’ve got him, this is him!”

We kwamen in gesprek. Over tekenen en schilderen, over het café dat hij met zijn vrouw Rowena, zoon Al en dochter Scarlett, nog niet zo lang geleden was begonnen. Over de Portugese traagheid als het op vergunningen aankomt. Over de hoeveelheid vergunningen die nodig bleken en waar je pas in de loop der tijd achter komt. Zijn zachte stem kwam nauwelijks boven de violen uit en ik moest soms moeite doen om hem te verstaan.

Mike vertelde dat hij graag weer les wou geven maar dat hij van een collega had vernomen dat zoiets niet mee zou vallen. Portugezen zitten anders in elkaar dan Duitsers. Na verloop van tijd komen ze niet meer opdagen volgens die collega. Ik zei dat hij beter zich in de wereld van het het online lesgeven kon begeven en noemde Carla Sonheim als voorbeeld hoe je dat doet.

De avond liep ten einde. Dolgraag had ik de onbekende zanger aangesproken, ongetwijfeld een man met een verhaal. Maar hij was er tijdens mijn gesprek met Mike tussenuit geknepen. Het zal een mysterie blijven maar ik koester de schetsen die ik van hem heb gemaakt.

Als ik terugkeer bij mijn oude Transit buscamper hoor ik de krekels. Ze zingen hun eigen lied.

Café, shop, gallery Mandala

Café, shop, gallery Mandala (100% Vegan) vind je aan de Rua José Pires Padinha 108, 8000 – 354 in Tavira. Het wachten is op een vergunning maar als die vrijkomt, kun je er ook voor een veganistische lunch terecht. Rowena heeft jarenlang in Duitsland een vegetarisch restaurant gerund dus te zijner tijd komt het met die lunch helemaal goed.

« Amerika – Portugal: de verschillen zijn enorm
Kameleons in de Algarve »

Categorie: Cultuur & Maatschappij, Eten & Drinken Trefwoorden: muziek, Tavira, vegan

Over Rienk Vlieger

Rienk Vlieger (1959) zwierf in het voorjaar van 2017 een paar maanden door Portugal met een Ford Transit buscamper uit 1997. Onderweg maakte hij schetsen en schreef af en toe een verhaal over ontmoetingen of plekken. Vragen: streetsketcher@gmail.com.

Lees Interacties

Reacties

  1. Lydia zegt

    7 april 2017 om 07:37

    Prachtig verhaal

    Beantwoorden
  2. EllenPetra zegt

    7 april 2017 om 14:00

    Mooi en beeldend!

    Beantwoorden
  3. Marc zegt

    8 april 2017 om 08:01

    Heel leuk om lezen! Beeldend…

    Beantwoorden
  4. Marjan zegt

    8 april 2017 om 09:18

    Wat een schitterend verhaal. Nu verheug ik me nog meer op ons weekje Portugal eind deze maand. Heerlijk naar ons eigen stuk grond waar een ruine…eigenlijk een hoop stenen…de eerste stappen naar bewoonbaarheid maakt. Nog een paar jaar en dan kunnen we elke dag van dat mooie land genieten maar deze verhalen maken ongeduldig! Hartelijke groet en een fijne reis.

    Beantwoorden
  5. Gré zegt

    8 april 2017 om 09:30

    Prachtige verhalen, aardig om te lezen, de tekeningen erbij ik vind het fantastisch hoe je het schrijft en tekent.

    Beantwoorden
  6. Else Kok zegt

    9 april 2017 om 09:12

    Goed geschreven, leuk verhaal met mooie tekeningen.
    Ik kom al twaalf jaar in de Algarve, mn Monte Gordo en ga ieder jaar een paar keer naar Tavira, oa naar mijn favoriete tweedehands boekwinkeltje A lura dos livros, in de Rua Poeta Emiliano da Costa no 16. Het is een leuk stadje.
    Volgende keer zeker naar Mandala!

    Dit jaar was ik half januari/half februari in Portugal, maar helaas ben ik daar ziek geworden, dus is het misschien een goed idee het nog eens dunnetjes over te doen.

    Ik ga vaak naar Portugal omdat ik in de ban van de fado ben geraakt!
    Hoop nog vele columns van Rienk te lezen.

    Beantwoorden
  7. will kohlen zegt

    9 april 2017 om 20:50

    Mooi verhaal over Tavira. Woon er nu een tijdje en probeer de stad steeds weer opnieuw te ontdekken. Ik ben architect en adviseer mensen bij het zoeken naar een huis of bij een verbouwing met http://www.huiszoekenalgarve.com. Ik schrijf op mijn site ook blogs over architectuur en bouwen hier in Portugal….. Mooie tekeningen Rienk… een echte stadsschetser…..

    Beantwoorden
  8. Astrid Detiger zegt

    12 april 2017 om 16:58

    Bedankt Rienk voor dit hartelijke relaas, gaf mij een kippevel moment.
    Tsja en dan die tekeningen geweldig zoveel uitdrukking in de zanger zijn gezicht.

    Het allerbeste en stiekum hoop ik je eens tegen te komen.
    Astrid

    Beantwoorden

Geef een reactie Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk om te lezen

Online foto-expositie ‘As cores de sal’
Tavira, 500 jaar stad
Sfeerbeeld uit de LX factory
De LX Factory in Lissabon is van alle tijden

Primaire Sidebar

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

en ontvang elke week gratis de nieuwste artikelen over Portugal in je mailbox.

Aanmelden

Zoek je iets?

Schrijvers gezocht

Zin om iets te publiceren op deze website? Neem contact op.

Trefwoorden

accommodatie Alentejo Algarve Aveiro Beiras boeken boekrecensie bosbrand Coimbra column Corona cultuur dagboek dieren economie emigratie emigreren fado feest gastronomie geloof geschiedenis kunst land Lissabon literatuur milieu muziek natuurpark Noord-Portugal Porto recept reizen sport steden taal taalweetjes toerisme traditie Trás-os-Montes verbouwen volksgebruiken wandelen werken wijn

Recente reacties

  • Hanneke Rijkelijkhuizen op Nostalgia 7, slot – Sessenta anos: “Slot? Slot? Wat maak je me nou? Ik had willen lezen over het vervolg van je romances…. Maar weer een…”
  • Winy Schalke op Oranje boven, leve de sinaasappel!: “Vandaag heb ik je sinaasappelsalade gemaakt, als toetje. Verrassend lekker!”
  • Ans op Nostalgia 6 – De varkensslacht: “Mooi geschreven! En herkenning hoe ‘t vroeger, bij ons thuis in Nederland, ongeveer ook zo verliep. Wat ‘n feest en…”
  • Els op De Portugese Robinson Crusoe – de echte: “Santa Helena, eerder alleen een naam voor mij, maar wat een onverwachts veelzijdig stuk geschiedenis! Alles wat er over de…”
  • Bart op Corona – Verslag van een Nederlandse Portugees (4): “Een leuk stukje, maar het zal nog lang gaan duren voordat het weer normaal wordt. Er is inmiddels een sterkere…”

Footer

  • Home
  • Over Portugal Portal
  • Alle artikelen
  • Schrijvers
  • Privacy
  • Cookie policy
  • Contact

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

en ontvang elke week gratis de nieuwste artikelen over Portugal in je mailbox.

Aanmelden

Portugal Portal

is een initiatief van
Winy Schalke
Arganil – Portugal
+351 91 41 28 590
mailportugalportal@gmail.com

  • E-mailadres
  • Facebook
  • Instagram

© 2021 · Website gemaakt door Alva Design