Ik ben Lukkien Hoiting, 58 jaar oud en eerstegraads docent Nederlands en beeldende vorming. Ik heb aan de kunstacademie te Arnhem gestudeerd en Nederlands aan de HAN te Nijmegen. Sinds anderhalf jaar woon ik definitief in Portugal en ik vind het leven fijn hier. Ik geniet heel erg van de rust, de natuur, de ruimte en de gezelligheid.
In 1987 kwam ik voor het eerst in Portugal. Met een paar vrienden en mijn kinderen wilden we ergens een vakantie vieren. Omdat we niet wisten waar we naar toe zouden gaan, heb ik een kaart van Europa gepakt, een blinddoek voor gedaan en geprikt. En dat was Portugal. Ik weet niet of ik in een lotsbestemming geloof, maar soms denk ik dit heeft zo moeten zijn.
We kwamen aan de noordoost kant Portugal binnen en ik was meteen onder de indruk van de prachtige landschappen. Toen we in de Trás-os-Montes kwamen was ik meteen verkocht. De schoonheid van de natuur, de rust, de ruimte en de eenvoud van leven maakten dat ik dacht: ‘Hier wil ik oud worden.’
Vanaf dat moment gingen we ieder jaar naar Portugal en kampeerden hele zomers lang in het wild. Aan een riviertje, ergens bij een dorpje. Vanaf Lissabon tot aan het noorden hebben we het land doorkruist, maar de Trás-os- Montes bleef favoriet.
En nu woon ik met mijn man, die ik in 2002 heb leren kennen en mijn 5 katten en 1 hondje in het kleine dorpje Penedones. Het dorpje telt 50 zielen, waarvan 10 kinderzieltjes. We hebben een heerlijk huis met een lekker stukje grond, waar ik naar hartelust kan tuinieren.
In 2005 hebben we het schooltje van dit dorp, dat leegstond, zoals in heel veel dorpen het geval is, veranderd in een woon/werkatelier. Te zien op www.hobero.net. Het zijn prachtige gebouwtjes en zonde dat ze leegstaan. We hebben dit gerealiseerd met medewerking van de wethouder van cultuur. Ieder jaar verblijven er wel een aantal kunstenaars in het atelier en kunnen hier heerlijk werken.
Ik zelf hou me ook bezig met het maken van kunst. Ik maak keramische beelden en schalen en ik schilder. De laatste tijd vind ik het een uitdaging om oude paneeldeuren die hier en daar in de dorpen liggen te beschilderen. Verder hou ik van lezen, wandelen, de natuur vind ik erg boeiend en hou ik van lekker eten en van een goed glas wijn.
In de toekomst hoop ik me te kunnen inzetten voor de verwilderde honden en katten. Ik zou graag sterilisatieprojecten opzetten. Ik heb hierover al contact gehad met mijn dierenarts en hij staat er zeer positief tegenover.
Ook is het heerlijk om met de dorpelingen om te gaan. Het zijn zulke enorme aardige, gastvrije mensen. Zij helpen ons en wij helpen hen. Het is ook erg fijn om deze cultuur beter te leren kennen. Het levert soms verrassingen op. Voor ons is het leven erg goed hier.
Eens in de 2 maanden ga ik even terug naar Nederland omdat ik vooral mijn kleinkinderen erg mis. Toch ben ik ook altijd weer blij om naar huis te kunnen gaan. Portugal voelt inmiddels meer als mijn thuisland dan Nederland.
Hallo Lukkien, net je leuke stukje gelezen. Ik wil over 2 jaar eens rond gaan wandelen in Portugal. Vooral het midden van de kust trekt mij aan. Is het leven moeilijk in Portugal en de taal? Ik wil graag wat mailen met je over al het dagelijkse leven aldaar.
Hallo Carla, leuk dat je Portugal wilt gaan ontdekken.
Voor een toerist is het een heerlijk land. Als je hier definitief woont is het niet altijd eenvoudig. De mensen zijn heel aardig maar ze houden ook een façade op. En wij komen uit een andere cultuur en dan is het niet eenvoudig om een soulmate te vinden. Dat kan bijna alleen maar met Nederlanders. Die zijn hier niet en dat maakt het leven voor mij soms ook moeilijk. Ik vind dat de Portugezen erg wantrouwend zijn. De taal is niet moeilijker dan Frans, vind ik. Ik vind het erg leuk om met je te mailen over de dagelijkse dingen hier.
Je kunt met me mailen op: lukkien22@gmail.com
Groeten, Lukkien
Hallo Lukkien,
Ik ben Lia en woon sinds iets meer dan een jaar ook in Portugal. Wij zitten in de Alentejo, ook in een dorp en genieten ervan. Ik kan niet meer zo veel als jij (ik ben 70 en ietwat krakkemikkig) maar zou het ook leuk vinden ervaringen uit te wisselen. Jij kent het land beter dan ik, voordat we hierheen kwamen waren we er nog nooit geweest. 🙂 Maar, mijn man en ik voelden ons hier binnen een week al thuis!
Het Portugees is goed te doen, zeker als je al een andere Romaanse taal kent. Ik spreek het nu voldoende voor dagelijks gebruik, een diepzinnig gesprek is natuurlijk nog moeilijk en telefoneren is ook nog lastig.
Mijn indruk is dat de Portugezen inderdaad een soort façade ophouden (maar dat doen Nederlanders ook, op een andere manier). Maar wantrouwig kan ik ze niet vinden, wel erg op hun privacy gesteld maar ook heel erg hartelijk en warm.
Een soulmate is overal moeilijk te vinden, maar ik heb er al een in mijn man. 🙂 Ik denk niet dat dat hier echt moeilijker zou zijn dan in Nederland of waar dan ook. Ik houd van Portugal, ook van de mensen hier en wil hier de rest van mijn tijd doorbrengen.
Groetjes, Lia.