Ik moet het even kwijt. Als je iemand in Portugal wilt spreken, kun je beter naar de kroeg wandelen dan proberen te bellen of te appen. Ze nemen de telefoon gewoon niet op, geen voicemail of reactie. Complete radiostilte.
In het begin dacht ik: frustrerend! Maar hoe langer ik hier woon, hoe meer ik het begin te begrijpen, want wat is het resultaat je niet voortdurend op je telefoon kijkt en meteen antwoordt op elk bericht? Echte rust!
Die ouderwetse manier van leven, waarbij face-to-face contact is, vaak onder het genot van een espresso of een glas vinho verde, is eigenlijk een geniale vorm van gezondheidszorg. Minder stress, meer échte aandacht. Verbinding!
Het is geen onwil, het is een levensstijl. En eerlijk is eerlijk, dat is misschien precies wat we allemaal een nodig hebben.
In Nederland hebben we de gewoonte om elk telefoontje als een mini-crisis te behandelen. Een whatsApp zonder blauwe vinkjes? Paniek. Hier draait het leven op een ander tempo. En ja, dat is soms wennen, maar het is ook… verdomd bevrijdend.
Misschien moeten we niet harder proberen contact te krijgen, maar juist leren hoe het is om minder bereikbaar te zijn.
En zeg nou zelf: hoe vaak heb jij in Nederland écht een goed gesprek gehad zonder dat iemand even op z’n telefoon keek?
Geef een reactie